Экзорцизм в католической церкви

В последнее время мы всё чаще стали слышать о серьёзном росте числа экзорцистов, т.е. тех, кто имеет полномочия запрещать злым и темным духам. Если в Польше 15 лет назад их насчитывалось всего 4 человека, то в настоящее время по всей стране их количество увеличилось до 120.  

                       О чем все же идет речь?   

Согласно христианским представлениям, признаки одержимостью бесами таковы:

• Агрессивность, ругательства и проклятия в адрес христианской церкви, святых и т. п.
• Судороги, эпилептические припадки.
• Признаки психических болезней: странное поведение, галлюцинации и т. п.
• Одержимые говорят от лица тех, кем они одержимы.
• Беспокойство при чтении кем-то молитв, совершении религиозных обрядов и т. п.
• Непереносимость воды, особенно святой.
• Обнаружение способностей к левитации, телекинезу, телепортации и т. п.
• Появление возможности разговаривать на неизвестных человеку языках (явление ксеноглоссии).
• Навязчивые мысли о самоубийстве/убийстве.
• Отсутствие чувства стыда

                 Экзорцизм и экзорцист

Кем является экзорцист? Кто проводит экзорцизм? В чем заключается освобождение от воздействия нечистых духов? – Приведенные ниже статьи проливают свет на вопрос, чем в сущности является экзорцизм и как он проводится. Советуем прочесть их и познакомиться с фрагментами Святого Писания и Документами Церкви.

Что такое экзорцизм? Экзорцизм – это служение, освобождающее от влияния зла, исполняемое Иисусом Христом, которое он поручил делать своим ученикам, в словах: "больных исцеляйте, прокаженных очищайте, мертвых воскрешайте, бесов изгоняйте; даром получили, даром давайте" (Мф, 10:8). Экзорцизм (гр. exorkizein, проклинать) – это приказ, выданный от имени Бога демону, чтобы тот вышел из человека, животного, места или вещи. Это особенная форма благословения (сакраменталий), которое священник совершает над человеком в определённых ситуациях и нуждах. Кто осуществляет экзорцизм? Кем является экзорцист? Серьёзность сакраменталиев и характер экзорцизма требуют, чтобы это служение было осуществляемо так, как научил Иисус Христос своих учеников, в духе послушания и согласно практике Церкви. Экзорцист в Католической церкви – это епархиальный епископ или назначенный им священник, который получает специальное разрешение для осуществляния экзорцизмов. Экзорцизмы в Библии В Новом Завете появляется много историй и мест, где Иисус, а затем и Апостолы изгоняют злых духов из одержимых и исцеляют больных. Внимание! Лживые экзорцисты! В последнее время за служение освобождения всё чаще принимаются не призванные к этому лица: обычные мошенники, а также люди, которые совершают экзорцизмы вопреки заповедям Иисуса и за деньги. Их действия приносят плачевные результаты. Чаще всего этим занимаются экстрассенсы, гадалки, заклинатели, знахари. Очень часто они рекламируют себя в Интернете и в прессе. Их действия сводятся к тайному оккультизму и спиритизму. Есть ли в таких "экзорцизмах" действительно освобождающая сила? – Нет. Ход экзорцизма Сакраменталий экзорцизма совершается согласно наказам Pимского ритуала. Экзорцизмы происходят в изолированном месте, например, в часовни или в другом подобающем месте, в котором, как правило, доминирует изображение Распятого Христа, находятся иконы Пресвятой Богородицы, ангелов. Кроме священника в экзорцизме могут принять участие священники и светские, задача которых заключается в молитве за терзаемого человека и, если необходимо, в помощи священнику-экзорцисту. Им запрещено произносить какую-либо формулу экзорцизма. Действенность экзорцизма Экзорцизм может продолжаться от нескольких минут до нескольких часов, обычно это несколько десятков минут. Экзорцизм обычно совершается несколько раз, вплоть до полного освобождения данного лица. В некоторых случаях он может быть совершаем в течение нескольких лет. История – экзорцизмы прежде и сегодня Тому, как изгонять злых духов, учил своих учеников Христос. Экзорцизмы Иисуса, как и те позднейшие, совершаемые апостолами среди евреев и язычников, известны своей действенностью. Власть над злыми духами является как бы подтверждением истинности христианской веры и вместе с тем плодом проповедования Благой вести. Рукоположение экзорцистов в Католической Церкви Первоначально служение экзорцизмом было просто харизматом, и многие совершали экзорцизмы без рукоположения. Первое упоминание о формальным установлении экзорцистов находится в письме святого Корнилия, Римского папы (251-253) к Фабию, епископу Антиохии. Первое упоминание об уставе экзорцистов на Востоке содержится в документах собора в Лаодикеи (ок. 360 г.). Вопрос первых рукоположений экзорцистов затронул Карфагенский собор (398 г.). Кодекс канонического права Никто не может на законных основаниях совершать экзорцизмы над одержимым, не получив у местного ординария особого и прямого разрешения на это. Местный ординарий может дать такое разрешение только пресвитеру, наделённому благочестием, познаниями, благоразумием и непорочностью жизни.

Ватикан атакует сатана, убежден главный экзорцист Святого престола

23 января, 2011

По мнению главного экзорциста Святого престола священника Габриэле Аморта, даже в Ватикан проникает cатана.

Примета дьявольских козней - борьба за власть,  утрата веры, скандальные случаи растления и разврата в Католической церкви, считает он. Аморту 85 лет, он занимает пост главного экзорциста 25 лет и является почетным президентом основанной им же Ассоциации экзорцистов. Отец Габриэль служит Богу уже полвека и говорит, что сталкивался с 70 тыс. случаев одержимости бесами. “Мы беседуем с дьяволом каждый день, – улыбается он. – Я говорю с ним на латыни, он – на итальянском. Мы препираемся и боремся уже 20 лет”...

Габриэле Аморт только что опубликовал книгу “Мемуары экзорциста”, которая представляет собой сборник интервью, взятых у него журналистом Марко Тозатти.

По словам Аморта, одержимые часто выплевывают гвозди, или осколки стекла, или даже лепестки роз. В прошлом Аморт утверждал, что Гитлер и Сталин были одержимы дьяволом (кто бы сомневался - прим. ImpCommiss).

Дорога к храму

Габриэль Аморт родился в 1925 году на севере Италии в городе Модена в семье юристов. Его брат до сих пор работает судьей. Будущий экзорцист тоже закончил юридический факультет, но выбрал другую профессию. “Я знал с 15 лет, что мое призвание – служение Богу”, – говорит он.

До того как стать священником, а произошло это в 29 лет, Габриэль участвовал в Сопротивлении, получил за храбрость медаль и военный крест и даже занимался политикой. Он был главным помощником Джулио Андреотти, семикратного премьер-министра Италии, когда тот возглавлял молодежную организацию христианских демократов.

Переодевшись в сутану, отец Габриэль много лет издавал журнал Madre di Dео (”Матерь Божья”), часто печатался в других теологических изданиях. Об экзорсизме он ничего не знал до 6 июня 1985 года – дня, когда его вызвал к себе кардинал Полетти, тогдашний викарий Ватикана. Кардинал сообщил отцу Габриэлю, что его назначили помощником отца Кандидо – единственного в Риме экзорциста, который последнее время сильно болел.

“Я быстро учился у отца Кандидо, – вспоминает Аморт. – Он был не только великим экзорцистом, но и отличным учителем. Я сразу понял, как много у меня теперь будет работы. С того дня я бросил остальные занятия и посвятил всю свою жизнь изгнанию дьявола”.

Главное – верный диагноз

За 20 лет, миновавших с того дня, отец Габриэль выполнил более 70 тысяч обрядов изгнания нечистой силы. Иногда это занимает несколько минут, порой – часы и даже дни. Каждый день главный охотник Ватикана за нечистой силой осматривает в среднем 10 человек.

Но далеко не все оказываются одержимы дьяволом или злыми духами. “Мне часто приходится встречаться с людьми, в которых нет никаких злых духов, – пожимает плечами священник. – Большинство страдает от шизофрении, эпилепсии и других психических заболеваний. Из многих тысяч пациентов под воздействием нечистой силы находилось не более двух сотен. От простых больных они нередко отличаются бурной реакцией на Священное писание, распятие и другие предметы культа. Определить человека, в которого вселились злые духи, так же нелегко, как и изгнать их. Важно не спутать вселение нечистой силы с обычной болезнью. Среди симптомов часто встречаются сильные головные боли, колики в животе и прочее”.

Методы борьбы

Прежде чем проводить изгнание, Аморт всегда внимательно читает историю болезни “клиента” и часто советуется с психиатрами и другими врачами. Определить “настоящего” заколдованного часто помогают глаза человека. Экзорцисты поднимают двумя пальцами веки пациентов в определенные моменты чтения молитв и внимательно смотрят ему в глаза. Почти у всех тех, в кого вселилась нечистая сила, радужная оболочка становится белесой, а зрачки – едва различимыми. Если взгляд направлен вверх, говорит Аморт, то в человека вселились скорпионы, вниз – змеи.

Для проведения обряда экзорцисту необходим, как минимум, один помощник. Не помешает и группа священников, которые будут находиться неподалеку, чтобы помогать читать молитвы.

Обязательные правила обряда - это произнесение слов “Ессе crucem Domini” (”Се крест Божий!”), прикосновение к шее одержимого краем епитрахили и возложение руки ему на голову. Затем экзорцист пытается понять, действительно ли пациент одержим дьяволом. Для этого необходимо заставить нечистую силу показаться. Когда после определенных манипуляций священника злой дух даст о себе знать, экзорцист должен узнать его имя и уточнить, один он в теле одержимого или с собратьями. Аморту встречались случаи, когда в тело одного человека вселялось до двух или трех десятков злых духов.

Разумеется, нечисть не расположена к беседам со священниками. Нередко она реагирует на расспросы очень буйно. А поскольку слуги дьявола физически очень сильны, одержимых часто приходится привязывать к кроватям. Однажды отец Габриэль изгонял злого духа из 11-летнего мальчика, которого не могли удержать четверо крепких мужчин. В другой раз 10-летний пациент как пушинку поднял огромный стол, весивший не меньше центнера (обратите внимание, психопаты нередко также обладают недюжинной силой - прим. ImpCommiss).

Для успешного изгнания нечисти экзорцисту необходимо выяснить, как злой дух попал в тело. По мнению Габриэля Аморта, иногда Бог сам насылает на определенных людей испытание злыми духами (=/ - прим. ImpCommiss). Однако гораздо чаще люди делают себя уязвимыми для нечистой силы, занимаясь черной магией, спиритизмом или вступая в разные секты. Немало среди одержимых злыми духами жертв проклятий. Речь идет не о простом посылании к черту. Чтобы проклясть по-настоящему, необходимо быть священником Сатаны. Их нанимают точно так же, как киллеров. Подавляющее большинство колдунов, конечно, шарлатаны, но попадаются среди них и настоящие. Главное при изгнании злых духов - найти их слабое место. Одни не выносят даже вида знака креста, вышитого на епитрахили. Другие боятся, когда им дышат в лицо. Третьи больше всего страшатся благословения святой водой.

Спрос рождает предложение

После изгнания нечисти пациент немедленно испытывает облегчение. К сожалению, полное избавление человека от злых духов – процесс очень долгий. Один из пациентов Аморта регулярно ходит к нему в течение уже 16 лет. Дело в том, что покинуть тело приютившего его человека и вернуться в ад для демона равносильно смертному приговору. Поэтому они стремятся при первой же возможности снова вселиться в человека. Немудрено, что отцу Габриэлю приходится работать не покладая рук. У него нет ни выходных, ни праздников, ни отпусков.


Спрос на услуги экзорцистов растет из года в год. Если 15 лет назад злых духов в Италии изгоняли 20 “лицензированных” священников, то сейчас их число приблизилось к 300. Аморт среди них самый известный. Славу ему принесла не только неустанная борьба с дьяволом, но и активная пропагандистская деятельность. Он автор нескольких книг. Его книга “Рассказывает экзорцист” была переведена на полтора десятка языков и только в Италии переиздавалась около 20 раз!

Католики Курганской области

У Росі ладзяцца рэкалекцыі для мужчын

НАВІНЫ

Не сакрэт, што сучасны мужчына перажывае крызіс у многіх сферах жыцця. Можна часта пачуць пра крызіс бацькоўства, крызіс сям’і. Жанчыны скардзяцца, што “звяліся сапраўдныя мужчыны”. 

Мужчыны губляюць разуменне сваёй ролі, наследуючы ідэал з тэлебачання ці модных часопісаў. Але Бог на старонках Бібліі паказвае іншы “ідэал” мужчыны: “Шчаслівы муж, які баіцца Госпада і суцяшэнне знаходзіць у запаведзях Ягоных” (Пс 111, 1-2).

Пра тое, як можна ва ўмовах ХХI ст. заставацца праведнымі мужчынамі, будуць разважаць мужчыны падчас духоўных практыкаванняў, якія адбудуцца ў 

       парафіі Найсвяцейшай Тройцы ўРосі 13 кастрычніка (субота).

Спецыяльным госцем гэтых духоўных парктыкаванняў будзе Дональд Турбіт, член “Служэння Абнаўлення” (Renewal Ministry), Каталіцкай каардынацыі харызматычнага абнаўлення ў ЗША, лідар каталіцкага руху “Мужчыны св. Іосіфа”. 

Сп. Турбіт цягам 20 гадоў служыў пажарнікам у Роуд-Айлендзе, 30 год вёў уласны бізнес. Яны з жонкай маюць трое дзяцей і трынаццаць унукаў. Сп. Турбіт вядзе місіі і канферэнцыі ва ўсёй Новай Англіі, Усходняй Еўропе, Афрыцы, В’етнаме. Яго служэнне накіравана найперш на мужчын.

Праграма рэкалекцый у Росі:

10.00 – канферэнцыя 1

12.00 – канферэнцыя 2

13.30 – абед (з сабой абавязкова мець бутэрброды!)

14.30 – Вяночак да Божай міласэрнасці, канферэнцыя 3

16.30 – Споведзь

18.00 – св. Імша, адарацыя, малітва аб унутраным ацаленні

20.30 – заканчэнне

Сустрэчы для мужчын з Дональдам Турбітам таксама будуць адбывацца 

ўнядзелю 14 кастрычніка ў гродзенскай катэдры 

пасля кожнай св. Імшы. Канферэнцыя для мужчын адбудзецца ў 20 гадзін ў зале св. Андрэя Баболі.

http://www.grodnensis.by

У чым зло акультызму і магіі? (заканчэнне)

     Як заспакоіць духоўны голад?
   

     Некаторым людзям наіўна здаецца, што калі яны адкідваюць Бога і перастаюць клапаціцца аб сваёй душы, то іх духоўнае жыццё «завісае», у ім нічога не адбываецца. Гэта як у гульні малога дзіцяці, якое заплюшчвае вочы і кажа, што свет перастаў існаваць, бо яно яго не бачыць. А пачне існаваць тады, калі яно адкрые вочы.
   Розніца толькі ў тым, што дзіця гуляе, а дарослай асобе прыходзіцца прымаць лёсавызначальныя рашэнні. І нават калі чалавек чагосьці не бачыць і не думае пра яго, гэта зусім не азначае, што тое «нешта» перастала існаваць. †

Яшчэ не так даўно атэісты верылі ў тое, што знішчэнне рэлігіі прывядзе да знікнення духоўных патрэб у людзей. Яны верылі, што звышнатуральныя патрэбы перашкаджаюць сканцэнтравацца на будаўніцтве «зямнога раю». Пазней аказалася, што духоўнае жыццё чалавека не церпіць пустаты. Тады выхалашчаным з рэлігіі людзям прапанавалі кампенсаваць духоўныя патрэбы матэрыяльнымі. Урэшце аказалася, што як бы чалавек не задавольваў сваё цела, яму ніколі не ўдасца заспакоіць духоўны голад. Колькасць не здольная кампенсаваць якасць. Тады на дапамогу зацятым праціўнікам рэлігіі прыйшла парадаксальная дапаможніца – магія.
   
   Сучасныя секулярныя грамадствы, адкідваючы рэлігію, з небывалай апантанасцю пагружаюцца ў магію і акультызм. Яшчэ нядаўна антыхрысціянская прапаганда кпіла з вызнаўцаў Хрыста, што яны вераць у міфы пра звышнатуральнасць, ведзьмаў, духаў. А сёння тыя, хто яшчэ ўчора высмейваў рэлігію, з глыбокай верай звяртаюцца да магіі. Яны чытаюць гараскопы, вераць гадалкам, аддаюць велізарныя грошы на экстрасэнсаў, гамеапатаў, «бабак». З трымценнем яны абвешваюцца татэмамі і амулетамі, каб нейкі прадмет (!) даў ім шчасце і грошы.
   
   Асобы, якія не ведаюць Бога, імкнуцца наталіць голад душы любой духоўнай інфармацыяй. Ім на дапамогу адразу прыходзіць рынак, які спраўна рэагуе на попыт, прапаноўваючы «духоўныя» паслугі: гараскопы, фільмы пра злых духаў, магічныя шоу з выкліканнем патаемных сіл, гаданні, прадказанні. Спажыўцоў акультызму наладоўваюць страхамі, пачуццём безабароннасці перад наканаванасцю. Той жа рынак адразу прапаноўвае ратунак ад чараў – мацнейшыя чары.
   Ведзьмары ў смокінгах і белых халатах абяцаюць не толькі перамагчы сурокі, пракляцці, цяжкі лёс, але нават дапамогуць стаць «звышчалавекам» (індыга, экстрасэнсам, ведзьмай, адкрыць «трэцяе вока»). Яны заахвочваюць «бараніць» сваё шчасце пры дапамозе амулетаў, татуіровак, масак, фігурак, заклінанняў і г.д. Звычайны абывацель, падагрэты поп-культурай, з трымценнем пахіляецца перад ведзьмай-супергероем, магам-збавіцелем, валадарамі патаемных сіл.
   
   Калі адкінуць эмацыйную мішуру, псіхаманіпуляцыі і рацыянальна прааналізаваць, хто і навошта так моцна фінансуе прапаганду акультызму, то адкрыецца старая праўда пра адвечнага ворага чалавецтва. Канчатковым вынікам гульні з патаемнымі сіламі становіцца падпарадкаванне чалавека злому духу, а праз яго – пашырэнне прасторы пекла ў гэтым свеце.

   Як распазнаць падман злога духа?  

   Сярод шматлікіх акультных практык, праз якія сатана намагаецца ўвайсці ў жыццё сучаснага чалавека, узгадаем найбольш адыёзныя, у дэманічнасці якіх хрысціяне могуць сумнявацца.
   Як гэта ні парадаксальна, але існуе немалая група людзей, на якіх сатана дзейнічае праз сны. Часта гэта выглядае як сустрэча з памерлымі сваякамі. Неаднаразова святарам прыходзіцца ратаваць людзей ад «бабак», якія практыкуюць чары, нібыта пераказаныя ім у сне іх памерлай мамай, бабуляй, дзедам. Здаецца, не трэба тлумачыць хрысціянам, што дэман можа прыняць нават воблік святога, толькі б нейкая асоба пачала выконваць яго распараджэнні. Таму трэба глядзець не на воблік, а на тое, да чаго заклікае дадзеная асоба. Калі гэта нешта падазронае, спрэчнае з Бібліяй і вучэннем Касцёла або ствараючае альтэрнатыву Божым сродкам збаўлення, значыць, за справай стаіць злы дух.
   

Яшчэ адной цяжкай формай дэманічнага зняволення можа быць наіўная практыка варажбы, гаданняў, прадказванняў будучыні. Свядома ці не, але розныя фальклёрныя гурткі ў межах абрадавых гульняў і клопату аб даўніх традыцыях могуць выклікаць дэманаў і вучыць дзяцей акультным практыкам (напрыклад, купальская ці калядная варажба). Кожны сур’ёзны хрысціянін дыстанцыруецца сам і не дапускае сваіх дзяцей да гульняў з духамі. Гэта прамое парушэнне першай Божай запаведзі і стварэнне ідэальных умоў для кантакту з дэманам.
   
   Чарговым слабым пунктам, які імкнецца выкарыстаць злы дух, каб зняволіць чалавека, можа быць сітуацыя цяжкай хваробы або жыццёвая драма. У выпадку вялікага гора, калі ўрачы нічым не могуць дапамагчы, узнікае вялікая спакуса шукаць ратунку не ў Бога, а ў знахараў, «бабак», гамеапатаў і да т.п. Хрысціянам варта ведаць пра тое, што як бы ні называлі свае здольнасці розныя аздаравіцелі («біяэнергія», «астральная энергія», «новая медыцына» і г.д.), кожная сіла па-за Богам і фізікай – гэта дэманічная пастка або звычайны падман. Сам факт раптоўнага паляпшэння фізічнага або псіхічнага здароўя з дапамогай патаемных сіл – гэта яшчэ не дастатковая аснова, каб сцвярджаць аздараўленне.
   

Экзарцысты прапаноўваюць некалькі прынцыпаў, паводле якіх правяраецца праўдзівасць аздараўлення:
  

  1. Касцёл прытрым­ліваецца прынцыпу поўнага аздараўлення чалавека. З гэтым звязаны прыярытэт духоўнага аздараўлення перад фізічным, якое наўпрост не абумоўлівае нашую вечнасць (рай або пекла). З сапраўдным паляпшэннем цялеснага здароўя заўсёды звязаны духоўныя плады: унутраны спакой і радасць, любоў, вера, пакорлівасць, жаданне паяднання з іншымі людзьмі. Вельмі часта адсутнасць духоўных пладоў здраджвае сатанінскай імітацыі аздараўлення чалавека. У такім выпадку пасля «аздараўлення» праяўляюцца адваротныя духоўныя плады: агрэсія, страхі, замкнёнасць, падазронасць, прыгнечанасць, нянавісць да ўсяго Божага. У далейшай перспектыве хвароба праяўляецца з большай сілай, але ўжо ў іншым выглядзе.
   
   2. Аздараўленне ад Бога заўсёды звязана з пачуццём вялікай удзячнасці Пану Богу і вялікай любоўю да Яго і ўсяго, што з Ім звязана. Дэманічныя «аздаравіцелі» найчасцей чакаюць ад пацыентаў псіхалагічнай веры (канцэнтрацыя волі, самаўнушэнне), якой спадарожнічае пачуццё цяжкага абавязку, няволі, прымусу.
   
  3. Заўсёды трэба звярнуць увагу на саму асобу аздаравіцеля. Звязаныя са злым духам людзі або самазванцы часта здраджваюць сабе ў тым, што чэрпаюць сілы ад нейкага прадмета, патаемных духаў, заклінання, рытуалу. Яны прыпісваюць боскую моц нейкай энергіі або асобе па-за Богам. Часта такі «аздаравіцель» стараецца пераканаць, што толькі праз яго можа прыйсці дадзеная сіла і што ён – рэальная альтэрнатыва Хрыстоваму дзеянню ў сакрамантах Касцёла.
   
На самой справе Бог заснаваў Касцёл як асяроддзе збаўчага дзеяння. У ім дае нам сакраманты як наймагутнейшыя сродкі збаўлення, дзеяння Яго ласкі. Таму няма нічога больш эфектыўнага, чым дзеянне самога Бога ў Яго сакрамантах і іншых харызматычных дарах Касцёла.

 “Ніхто не застрахаваны ад меркантыльных спакус, я і сама раней наводзіла на людзей сурокі (порчу) за грошы... 

Але аднойчы я зразумела, што ўсе мае ўчынкі дрэнныя... Дапамагаючы адным, я калечу іншых. Я зразумела, што ісці на здзелку з д’яблам заўсёды небяспечна”. Гэта словы адной вядзьмаркі – зоркі папулярнага расійскага шоу, якое прапагандуе магію і акультызм. Ужытая тут цытата – гэта не ўрывак з пакаяння чараўніцы. Наадварот. Гэта спроба пераканаць людзей у тым, што акультызм – гэта добра і карысна. Дастаткова толькі адрозніваць “белую” магію ад “чорнай”. †

   У наш час ужо не модна, як у мінулым стагоддзі, быць атэістам. Сучасная культура навязвае нам іншы вобраз супергероя – індыга, валадара патаемных сіл. Нам насаджаюцца фільмы і тэлепраграмы аб акультызме, чарах. Пад уздзеяннем прапаганды нават веруючыя хрысціяне пачынаюць сумнявацца ў шкоднасці магіі. Новае пакаленне, выхаванае на прыкладах герояў тыпу Гары Потэра, вабіць свет акультызму. На пытанне “Ці існуе розніца паміж «белай» і «чорнай» магіяй?” сучасны абывацель паспяшаецца адказаць: “Існуе вялікая розніца! Дрэнная толькі «чорная» магія, а «белая» – добрая і карысная”. А калі вы тое самае пытанне зададзіце святару-экзарцысту, да якога пастаянна прыводзяць ахвяр “нявінных” гульняў з духамі, то адказ будзе адназначны: кожная магія па сваёй прыродзе – зло. На жаль, наіўныя ахвяры шарлатанаў, ведзьмароў і злых духаў не жадаюць чуць праўды. Аднак, назіраючы за тым, як моцна фінансуецца прапаганда магіі ў мас-медыях, ёсць над чым задумацца.
   

Адкуль паходзяць чары?

  Кожны разумны чалавек, сустрэўшыся з феноменам акультызму, задумаецца ў першую чаргу аб яго паходжанні. Навукоўцы лічаць, што існуюць тры гіпотэзы, якія нейкім чынам маглі б растлумачыць экстрасэнсорныя паводзіны некаторых людзей.
    Паводле першай гіпотэзы, экстрасэнс ці вядзьмар можа быць проста хітрым ашуканцам. Добра апанаваўшы метады псіхаманіпуляцый і гіпнозу, ён лёгка можа зманьваць публіку. Ашуканец імкнецца працаваць індывідуальна або з вузкім колам псіхалагічна слабых і ўражлівых людзей. Ён заўсёды будзе хавацца за аўрай патаемнасці, як гэта робіць фокуснік (шырма, ілюзіянізм, іншыя сродкі адцягвання ўвагі).
    

Паводле другой гіпотэзы, экстрасэнсорыка (даслоўна – “адчуванне чагосьці па-за”, “звышадчувальнасць”) можа быць звязана з індывідуальнымі асаблівасцямі псіха-фізічнай натуры чалавека. Гэта значыць, што незвычайныя здольнасці могуць быць звязаны з гіперадчувальнасцю асобы на знешнія і ўнутраныя раздражняльнікі. Гэта выражаецца ў адмысловай суперінтуіцыі. Чалавек адчувае тое, на што іншыя проста не звяртаюць увагі. А калі такая звышадчувальная асоба мае яшчэ надзвычай развітыя здольнасці сінтэтычнага мыслення (складвання фактаў, вывадаў), то можа з высокай доляй праўдападобнасці прадбачыць наступствы падзей і паводзін чалавека. Такія здольнасці, на мяжы псіхапаталогіі, для простага абывацеля будуць выглядаць як звышнатуральныя.
   
   Некаторыя прыхільнікі гэтай гіпотэзы дапускаюць існаванне неадкрытых навукай фізічных і псіхічных уласцівасцей чалавечай прыроды. На гэтай гіпотэзе грунтуюцца пошукі навукоўцаў, якія вераць у магчымасць паўстання новага чалавецтва “супермэнаў”, “індыга” і т.п. Гэтая версія гіпотэзы балансуе на мяжы навуковай фантастыкі і наіўнай веры ў бязмежны (боскі) патэнцыял чалавека.
   

 Трэцяя група вучоных схіляецца да гіпотэзы, што звышнатуральныя здольнасці могуць быць звязаны з уздзеяннем на чалавека іншай разумнай і нябачнай істоты. Гэтая навуковая гіпотэза блізкая да таго, што сцвярджае Біблія і вучэнне Касцёла. Вучоныя гэтай катэгорыі разгублена аналізуюць дзівосныя факты і шукаюць істот з “паралельнага свету”.
    Хрысціянства са шматвяковага досведу ведае аб існаванні рэальных духоўных істот. Акрамя таго, Касцёл мае канкрэтныя інструменты і адпрацаваныя спосабы, як сябе паводзіць у сітуацыі кантакту з духоўнымі істотамі. Мы ведаем, што гэта разумныя Божыя стварэнні, якія не маюць фізічнага цела, здольныя ўступаць з людзьмі ў кантакт. Яны падзяляюцца на дзве катэгорыі: анёлы (добрыя духі, пасланцы Бога, памагатыя і ахоўнікі людзей) і дэманы (злыя духі, былыя анёлы, збунтаваныя супраць Бога, якія кіруюцца ідэяй выкарыстання і вынішчэння людзей).
    

Вучэнне Касцёла адназначна перасцерагае хрысціян, каб яны ніколі не прымалі ўдзелу ў нейкіх сеансах, звязаных са звышнатуральнымі патаемнымі сіламі. Гаворка тут ідзе пра рэальную пагрозу нават пры пасіўным удзеле ў магічных практыках (глядач, памагаты або спадарожнік асобы, якая ідзе да “бабкі”). Касцёл, маючы шматвяковы вопыт змагання з дэманічнымі сіламі, перасцерагае вернікаў, што заўсёды існуе пагроза ўздзеяння дэманічных сіл на чалавека нават пры пасрэдным удзеле (per accidens) у нейкай “гульні” з патаемнымі сіламі. Бо звычайнаму чалавеку суб’ектыўна можа падавацца, што ўсё нармальна, бо ён не бачыць фізічнай пагрозы. А адкрыць нейкую асобу на дзеянне злога духа можна вельмі проста, пераконваючы яе, што гэта проста шоу, гульня, звычайная праграма на тэлебачанні.
   

 Таксама, калі нейкі маг ці экстрасэнс пераконвае кліента, што ён дзейнічае ад Бога, не азначае, што так ёсць на самой справе. Нават наяўнасць пабожных “дэкарацый” у знахара можа быць манёўрам псіхалагічнай маніпуляцыі (падману). Акрамя таго, на пачатковым этапе нават самі медыумы, “бабкі” ці экстрасэнсы могуць паддацца суб’ектыўнаму перакананню, што яны маюць надзвычайныя сілы. Але дастаткова мінімум самакрытычнасці, каб адкрыць жахлівую праўду: паранармальныя магічныя здольнасці – гэта дзеянне не самога чалавека, а рэальнага дэмана, якога ён упусціў у сваё жыццё.
  
   кс. Андрэй Рылка 
    
   07 верасня 2012                                                         

                                                                                     Працяг у наступным артыкуле
                      
                        Слова Жыцця №16
 
  інфармацыйна–рэлігійная газета Гродзенскай дыяцэзі

  
                                

Духоўныя раны. Як іх лячыць?

                                                                         Айцец Таміслаў Іванціч  (часопіс «Рэха Меджугор’я…»)

Галоўнае, іх не трэба аналізаваць.
Ніколі не аналізуй сваёй дэпрэсіі, сваёй пакуты, свойго болю, таму што толькі павялічыш свае праблемы.
Адзіны сродак духоўнага ацалення — дазволіць Езусу лячыць твае раны. Глядзі толькі на дабро — тады ўжо будзеш здаровы.
Калі хочаш, каб прайшла твая хвароба: анкалогія, запаленне лёгкіх, грып, тады глядзі на сябе так, быццам у цябе няма анкалогіі, грыпу, запалення лёгкіх, няма тваёй хваробы.
Пакуль глядзіш на свае балячкі, будзеш яшчэ больш хворы.

З уласнага вопыту

Я збіраўся ехаць у Аўстрыю, дзе мяне чакалі 600 чалавек — сужэнскія пары. Павінен быў праводзіць для іх рэкалекцыі. Аднак напярэдадні ад’езду захварэў на грып. Балелі ўсе мае косці, мышцы, горла, у мяне была высокая тэмпература, пацеў. Лёг у ложак і гавару сам сабе: так, гэта грып. Думаў, каго б мне паслаць на рэкалекцыі замест сябе: трэба гаварыць на нямецкай мове, трэба ведаць, што сказаць. Кажу: ну так, я не магу паехаць, бо ў мяне грып. Так гаварыў кожны раз, калі штогадзінна мераў сабе тэмпературу. А 23-й гадзіне неяк апрытомнеў і запытаў сябе: чакай, хто я, Іванціч ці не? Калі — Іванціч, гавару ўсім: не вер у хваробу, а толькі ў здароўе. У такім выпадку павінен пачаць гаварыць, што я — здаровы і паеду ў Аўстрыю. Аднак ува мне ўсё пратэстуе: хіба ты шалёны, як можаш так хутка выздаравець, гэта ж нерэальна, ведаеш сам, як такая хвароба лечыцца. Сціснуўшы зубы, я прамовіў: я — здаровы! Паўтарыў гэта дзесяць разоў, а гэта значыць, што я бачыў сябе, і мой дух бачыў мяне здаровым. Такім чынам мой дух заклікае маё цела, маю псіхіку да барацьбы з хваробаю.
Па-другое: словы «я — здаровы» — гэта мой загад як шэфа для майго цела, якое павінна быць здаровым. Затым дзесяць разоў паўтарыў: веру, што ўсё будзе добра! Тою ноччу пераапранаўся аж тры разы, бо моцна пацеў, а раніцою быў цалкам здоровы. Пасля абеду паехаў у Аўстрыю.

Навучыцеся жыць згодна з духам

Кожнае тваё дрэннае слова забівае цябе. Кожная твая згода на ўсялякае зняволенне, хваробы, войны, зло стварае тое, чаго баішся. Вучыся гаварыць здаровыя словы. Вырашальным з’яўляецца менавіта слова, а не думка. Езус гаворыць: тваё слова цябе збавіць і тваё слова цябе асудзіць. Слухай, як гаворыш, і для цябе гэта будзе ясна. Зразумееш, чаму ты такі нешчаслівы. Калі ў мяне нехта пытае, як я сябе адчуваю, я звычайна адказваю, што не адчуваю сябе добра. Усе глядзяць на мяне і пытаюцца, што здарылася. Я адказваю, што адчуваю сябе цудоўна, а не проста добра. Заўсёды адказвай, што адчуваеш сябе выдатна. Твае прыяцелі будуць радавацца, а ворагі — засмучацца.

Лечым духоўныя раны

Зараз адбудзецца першая малітва, гэта значыць, што сэрцам мы будзем звязаныя з Езусам. Будзем унутранымі вачыма глядзець у вочы Езуса, назіраючы, як Ён праходзіць па нашым жыцці ад моманту зачацця праз усе 9 месяцаў, калі мы былі ва ўлонні маці, потым — праз 20, 50, 80 гадоў — столькі, колькі маеш іх цяпер. Толькі глядзі, як Ён кладзе руку на кожную тваю рану, забірае хваробы і аздараўляе цябе. Гэта толькі адзін спосаб.
Другі спосаб: збіраеш усе свае раны, страхі, праблемы і ствараеш такі «духоўны мяшок», у які іх складаеш. Моцна завязваеш гэты мяшок, каб хваробы не маглі выскачыць, і перадаеш яго ў рукі Езуса. Пры гэтым нізка пакланіся і скажы Яму: «Дзякую, цяпер буду здаровы». Потым здарыцца тое, што адбывалася, калі Езус хадзіў па зямлі і аздараўляў. З табою таксама гэта адбудзецца. Паспрабуй!

Зручна ўладкуйцеся ў сваіх крэслах

Сядзь так, каб уявіў, што не павінен рухацца на працягу 100 гадоў, нібы пачалася вечнасць. Потым адразу ж вяжы «духоўны мяшок». Успомні, што цябе ў тваім мінулым моцна засмучала і турбавала — усё зло, якое перажыў. У думках (духоўна) усё гэта злажы ў той мяшок: свае грахі, усе раны і рубцы, якія засталіся пасля грахоў, крызісы, страты, хваробы, адсутнасць веры, сумненні, сямейныя трагедыі. Збяры ўсё гэта ад моманту свайго зачацця.
Памятай: ты — не адзін, Езус з табою. Таму слухай, як Езус гаворыць:«Усё злажы ў той мяшок, усё, што было негатыўнае». У канцы, як ужо ўзгадвалася, добра завяжы той мяшок і аддай у рукі Пана, каб Ён прыбіў яго да свайго Крыжа. Назірай, што будзе адбывацца з табою. Езус цяпер перажывае за тваю хваробу, Езус усё направіць.

Другі спосаб аздараўлення

Трэба ў малітве наблізіцца да Езуса як да лепшага сябра. Ідзеш пры Езусе, перад Езусам ад моманту свайго зачацця і толькі глядзіш, як Хрыстус ідзе і лечыць. Евангелле гаворыць, што дастаткова было, каб Яго цень проста падаў на чалавека, і той адразу ж ацаляўся. Дастаткова было Езусу пакласці на кагосьці руку альбо здалёк сказаць: «Будзь здаровы!» —
і адбываўся цуд аздараўлення. Глядзі на Езуса, на тое, як Ён праходзіць праз усё тваё мінулае і дазволь, каб Яго прысутнасць вылечыла ўсе твае хваробы. Цяпер паслухай, як Езус у цябе пытаецца: «Што яшчэ?» Скажы Яму: «Езу, пакладзі свае рукі на мае раны і ацалі». Пры гэтым пакажы Яму гэтыя раны.

Трэці спосаб аздараўлення

Папрасі Езуса, каб сказаў толькі слова, і будзе аздароўлена душа твая. «Езу, скажы толькі слова, і не будзе мне балець тое, чым зграшыў.
Скажы толькі слова, і не буду баяцца, што я — фізічна хворы, скажы толькі слова —
і змагу прабачыць людзям».

Неабходна вера

Шчыра скажам Езусу, што верым Яму, як у Евангеллі. «Веру, што будзе ўсё добра. Езу, веру Табе!» — гэта трэба сказаць языком, а не думкамі. А цяпер дазволь Езусу, каб прывёў цябе да свайго Айца. Прыходзіш, як марнатраўны сын, і глядзіш, як Айцец Нябесны прагне цябе абняць. Толькі паўтарай сабе: «Ты мяне любіш, Ойча! З Табою мне вельмі добра. Ты мяне любіш, я для Цябе бясцэнны. Ты на маім баку, усё будзе добра». А цяпер паглядзі на сябе як на таго злачынцу, які вісеў па правым баку ад Езуса. Хрыстус яму ўсё прабачыў. Падумай, ці верыш, што Ён і табе ўсё прабачыў, і скажы: «Веру, Езу, што Ты прабачыў усе мае грахі ад моманту майго зачацця аж да сённяшняга дня. Дзякую Табе, Езу, дзякую ад усяго сэрца!».

Падрыхтавала Галіна Горская.
Паводле часопіса
«Рэха Меджугор’я…»,
№285, кастрычнік 2011 г.

                   Як можна навярнуць да Бога іншых?

Навучыўся я гэтаму ў 1987 годзе, калі ў Аўстрыі пасля аднаго семінара да мяне падышла жанчына і запытала, як яна можа дапамагчы свайму сыну, які яе ненавідзіць. Яна не бачыла яго 10 гадоў, бо ён не хоча да яе прыйсці, спрабаваў нават забіць сябе, але быў выратаваны. Цяпер служыць у войску ў Аўстрыі. Адна яе дачка мае стасункі з мужчынам як палюбоўніца, другая жыве з нейкім мусульманінам. «Як я магу ім дапамагчы?» — пытала яна ў мяне.
Я тады спантанна адказаў так:  

па-першае, няхай пані разам з Езусам звернецца да сваіх дзяцей у духу (трэба выбраць час, калі ў пакоі нікога няма). Трэба ў духу глядзець ім у вочы і сказаць: «Прабачаю вам». Потым паўтараць: «Прабачаю вам, бо ведаю, што вы хворыя. Ведаю, што церпіце з-за таго, што такімі з’яўляецеся. Ведаю, сыне, што ты найбольш церпіш, прабачаю табе».

Другое — скажы: «Сыне, прабач мне, што не разумела цябе. Прабач, што недастаткова цябе любіла, калі ты быў ува мне і калі быў малым. Прабач, што і цяпер гавару пра цябе блага. Прабач, што не веру ў тваё навяртанне. Прыкра мне, прабач мне».

Трэці крок: «Сыне, прагну любіць цябе гэтак, як цябе любіць Бог. Прагну вырваць цябе з гэтага граху нянавісці і самагубства. Хачу, каб ты стаў здаровым чалавекам».

Чацвёрты крок: «Сыне, я дзякую Богу за цябе. Божа, дзякуй Табе за тое, што даў мне сына. Дзякую, што праз яго зменіш і мяне, а праз мяне — змененую — цяпер зменіш яго».
«Добра, але як я павінна маліцца за яго?» — спытала жанчына. Я адказаў: не маліцца, але глядзець у яго дух і гаварыць: «Прабач мне, і я прабачаю табе, прагну для цябе таго, чаго прагне Бог, і дзякую Богу за цябе».
«А ці ксёндз будзе за яго маліцца?» — спытала яна мяне. Я адказаў: «Не, не буду за яго маліцца. Вы за яго ўжо 10 гадоў моліцеся — і што? Нічога! Паўтараю яшчэ раз: ідзіце з Езусам да свайго сына і, звяртаючыся да яго духу, гаварыце тое, што я ўжо вам казаў». «Колькі разоў гэта казаць?» — спыталася яна. «Сто разоў у дзень!» — адказаў я. Яна з недаверам прамовіла: «Добра, але можа ёсць яшчэ штосьці?» «Не, не маю нічога іншага, толькі тое, што сказаў». Жанчына зноў пытаецца: «Але усё ж такі — як трэба маліцца?» Я паўтарыў ёй усё яшчэ раз, потым яшчэ і яшчэ раз.

Аднак жа цуды здараюцца

Праз два месяцы атрымаў ад яе ліст. Жанчына пісала: «Паважаны прафесар, здарыўся цуд. Нядаўна патэлефанаваў мне сын і спытаў: мама, ці можаш мне прабачыць, што ненавідзеў цябе на працягу 10 гадоў? Мама, ці магу я вярнуцца дадому? Мама, я быў вельмі злы, але ў апошнія дні штосьці ўва мне змянілася, не магу больш так жыць». Маці пісала, што адказала, каб сын прыязджаў як мага хутчэй. Праз гадзіну ён ужо быў у яе. Абняліся і доўга плакалі. Потым не маглі нагаварыцца…
Прайшло тры месяцы, як я атрымаў той ліст. Зноў паехаў у Аўстрыю на семінар. Аднаго дня да мяне падышла тая самая жанчына са сваім сынам. Я спытаўся у яго, ці праўда, што ён на працягу 10 гадоў ненавідзеў сваю маці? Ён сказаў, што гэта сапраўды так. На пытанне, ці ён цалкам змяніўся, адказаў, што цалкам, без ніякіх сумніваў. Маці дадала, што апошнім часам ён знайшоў сабе дзяўчыну і хоча браць з ёю шлюб у касцёле. Сказаўшы, што гэта яшчэ не ўсё, жанчына запрасіла ўвайсці сваю дачку разам з мужчынам, які быў яе каханкам. Дачка сказала, што яны хочуць узяць шлюб і пачалі хадзіць у касцёл на катэхізацыю. Я спытаўся, што іх змяніла? Адказалі: «Не ведаем, нібы зрок вярнуўся». Але і гэта яшчэ было не ўсё. Маці прывяла другую дачку, якая таксама жыла са сваім хлопцам без шлюбу. Ён мусульманін, але яны таксама вырашылі ўзяць касцёльны шлюб. Ён гатовы нават ахрысціцца. Я запытаўся ў яго, ці гэта праўда, а не якісь там жарт. Ён упэўнена адказаў, што гэта не жарт. Я нагадаў яму, што гэта небяспечна, бо, паводле Карану, яго могуць проста забіць. Адказаў, што не баіцца. І вось тут я ўсклікнуў: «Аднак жа цуды здараюцца!»
Тыя, хто моляцца, як гэта кабета, ведаюць: людзі мяняюцца. Таму з гэтай хвіліны ўжо не пытайцеся ў мяне, як навярнуць да Бога дачку, мужа, жонку. Калі ты зменіш свае адносіны да іх, і яны зменяцца да цябе. Калі ты ім прабачыш ад усяго сэрца, яны адчуюць, што ты прыняў іх у сваё сэрца. Калі ты просіш іх, каб яны табе прабачылі, тады яны адкрываюць свае сэрцы і гавораць: прыйдзі да нас. Калі ты іх любіш гэтак, як любіць іх Бог, тады яднаеш іх з Богам. Дух Божы ўваходзіць у цябе і ў іх, змяняючы вас. Калі цяпер дзякуеш Богу, то твая вера ў тое, што ўсё табе ўдасца, расце бязмежна.

Як дапамагчы хворым і залежным?

А таксама тым, хто думае пра самагубства, перажывае дэпрэсію? Трэба злучыць іх з безумоўнаю любоўю Бога. Як? Перадусім, калі яны — хрысціяне, вы павінны ім растлумачыць, што Бог — гэта абсалютная любоў і дабрыня. Бог гэтага хворага чалавека любіць бязмежна. З моманту зачацця Бог хацеў, каб менавіта ён прыйшоў у гэты свет, таму і стварыў яго. Бацькі далі яму толькі свой псіхафізічны ўзровень, а Бог стварыў яго і яго душу. Дазвольце, каб гэты чалавек падчас медытацыі паволі спазнаваў, што Бог яго любіць. Трэба, каб ён пакрысе перажываў гэта, паўтараў услых, каб хутчэй дайшло да яго душы. Гэта — першы лек ад усіх хваробаў. Не рабіце нічога іншага, перадусім злучыце яго з безумоўнай любоўю Бога.

Супрацьпаказана ў гэтых выпадках пачынаць з малітваў вызвалення. Нельга гаварыць пра грахі і змушаць чалавека да споведзі, нагадваць яму пра д’ябла і пра нешта негатыўнае, не. Найперш трэба суправадзіць чалавека да Божай любові і нагадаць яму, што Бог заўсёды быў у яго жыцці, але ён проста гэтага не ведаў.

Акрамя таго, нельга аналізаваць хваробы гэтага чалавека. Нельга дазваляць, каб яна ці ён расказвалі пра сваю хваробу, асабліва псіхічную, бо гэта іх проста заб’е. Псіхааналіз забіў шмат людзей, пра што сведчаць мае калегі псіхіятры. Калі аналізуеш псіхічную альбо фізічную хваробу чалавека, сам нейкім чынам упадаеш ў яе, бо ўваходзіш у яе і ўжо не можаш дапамагчы таму чалавеку. Найперш дапамажы яму ўсвядоміць, што Бог яго вельмі любіць ад моманту зачацця і ніколі, якое б ні было яго мінулае, не пераставаў любіць. Самае галоўнае — трэба напоўніць гэтага хворага Божай любоўю. Зразумейце, што трэба менавіта любіць Бога, напаўняцца Яго Божаю любоўю, купацца ў Яго любові, цешыцца Яго любоўю.

Айцец Таміслаў Іванціч
Аўтар/перакладчык Галіна Горская.
Паводле часопіса «Рэха Меджугор’я…», №287, снежань 2011 года. 

Мария - наша небесная Мама

Мама - самый близкий и дорогой нам человек на земле. Насколько близка нам наша мама и сколько любви вложила в нас настолько наверное мы способны любить и воспринимать себя зрелой и самостоятельной личностью и наоборот насколько нам не хватало любви нашей мамы настолько мы страдаем и комплексуем...
     Господь знает ограниченные возможности наших матерей их проблемы и раны которые они получают от своих мам или окружающих поэтому на кресте умирающий Иисус, понимая нас, вверяет нас в материнскую опеку Своей Мамы - Марии, Пресвятой Богородицы (Евангеле от Иоанна, глава 19,26-27)
.
Года 3 назад, я переживал большие внутренние трудности. молился принимал участие в реколекциях и индивидуальных молитвах с людьми большой веры. находил поддержку и понимание но все равно не мог до конца разрешить и освободиться от тягот.

Тогда поехал в Австрию на встречу молитвенных - Марийных групп. На эту встречу приехали Иван и Мария, визионеры из Меджугорья. Это была моя очередная встреча с Господом в молитве, встреча с интересными людьми веры, путешествие. Там чувствовал необычный покой и радость и все таки я понимал что вернусь домой а значит и к своим проблемам..

..вернувшись домой я молился и как прежде служил Господу по своим силам и возможностям. Через 3 месяца я обнаружил изменение своего отношения к создавшимся проблемам в лучшую сторону а через 6 месяцев они совсем ослабли и где то через 9 месяцев они стали для меня скорее воспоминанием...

Так я возродился Божьей Благодатью в Сердце Пресвятой Девы, а теперь и моей, Небесной Мамы - Марии!

Не опережая решения Христовой Церкови относительно Меджугорья и опираясь на авторитетное высказывание при жизни Блаженного Иоанна Павла II, о чем  можем прочитать в его личных письмах, ныне публикуемых, с радостью делюсь его стветом  Корейскому епископу "коммунизм разрушила Пресвятая Дева, явившаяся в Фатиме и Меджугорье"

Так же, Пресвятая Мария 3 года назад в Своем любящем, материнском Сердце, нежно и практически незаметно и Силой Божьей Любви разрушила - мои внутренние терзания !!!

Поздравляю Вас, дорогие наши читатели с Торжеством
Рождества Пресвятой Девы Марии!!!

Приглашаем к нам приехать либо сердцем в молитве присоединиться к нам на Парафиальное Торжество в Трабы (Гродненская область Беларусь), 9 сентября, в 14.00

Сам Дух Святой ходатайствует за нас

"Также и Дух подкрепляет нас в немощах наших; ибо мы не знаем, о чем молиться, как должно, но Сам Дух ходатайствует за нас воздыханиями неизреченными. 

Испытующий же сердца знает, какая мысль у Духа, потому что Он ходатайствует за святых по воле Божией."

Послание к Римлянам, глава 8,26-27


"Уже не молюсь за того, кто обращается ко мне, а только отдаю его нужды - 
Духу Святому, поскольку Он молится во мне. 

Не прилагаю никаких усилий и не трачу жизненной энергии на молитву, 
потому что вся Сила и Усилие приходят - от Духа Святого,
а я только - отдаюсь Его Силе!

Не как в прошлом: 
напрягал свои мышцы, эмоции чтобы принять решение
чтобы совершить акт отдачи себя Богу, акт любви, доверия и т д." 

о.Джеймс Манджакал



 

Насколько Бог силен в моей жизни?

Сложные житейские ситуации утомляют нас, вносят в нашу жизнь стрессы, напряжения, с которыми не всегда умеем совладать.
Псалом 61 , одно из многочисленных мест Святого Писания, в котором Господь приглашает нас искать "Только в Боге успокаивается душа моя: от Него спасение мое. Только Он — твердыня моя, спасение мое, убежище мое: не поколеблюсь более." 1-2 стихи

Господь предпочитает, чтобы мы решали сложившиеся ситуации, средствами же решения - призывает воспользоваться Его Силой. Наше участие в решении наших задач направлена на то, чтобы мы формировались все больше тем "собой" каким нас изначально задумал Господь, чтобы все больше уподоблялись Ему.

Повнимательней присматриваясь к тем строкам Слова Божия, которые больше всего прикасаются моего сердца и вслушиваясь в Его Голос, говорящий во время размышления над Словом Божиим, я почувствовал, "что Бог Велик" ! и это само собой разумеющееся для верующего человека и это еще не законченная мысль всего, что здесь хочет нам передать Господь.

Бог пришел к нам и желает продолжать Приходить и Быть великим теперь уже - в нашей личной жизни!!! Иисус пришел в наш мир и приходит лично к каждому и особенно, начиная с момента Тайной Вечери Великого Четверга - чрез Пресвятую Евхаристию !

И тогда я сделал себе выводы, что в нашей личной жизни, в нас самих Господь настолько велик, насколько мы близки Ему, насколько близко мы к Нему приблизились -  "ибо Ты воздаешь каждому по делам его." 13 стих

Автор псалма приглашает  "Народ! надейтесь на Него во всякое время; изливайте пред Ним сердце ваше: Бог нам прибежище!" (9 стих) 

В этом псалме Господь приглашает развивать с Ним глубокие и дружеские отношения посредством упования на Него и  непрестанного излияния Ему своего сердца. 

И тогда наши дружеские отношения с Господом откроются  Величием Господа и в нас, и  глубоким Евангельским преображением нас...
                                                                                        Администратор

 

Христианин не может иметь отношения с живым Богом, веря в гороскопы

В некоторых случаях дети могут страдать из-за последствий грехов своих родителей.  Например, если отец, мать, бабушка или дедушка занимаются или занимались оккультизмом. - Может быть, вас в детстве, пытаясь лечить от каких-то болезней, водили к бабкам-шептухам. А ведь народные целители с их «молитвами» - это тоже служители оккультизма.  Многие из наших прихожан постоянно посещают храм, исповедуют веру в Бога и в то же время заглядывают в гороскоп: что там ждет на следующей неделе?  Братья, если у вас есть дома какие-то обереги, амулеты и все, что связано с магией, колдовством, гаданием, оккультизмом - просто выбросьте эти вещи! - призвал прихожан во время проповеди настоятель гомельского католического прихода. Действительно, христианство живет на наших землях уже больше тысячи лет, но от веры в языческих богов, точнее в суеверия, никак не отвыкнем. Ведь гораздо проще загадать желание, заплатить колдунье деньги за «лечение» от болезни или «приворот», чем искать живого Бога, иметь с ним взаимоотношения, исполнять Его волю.  Автор: gomel.catholic.by

Як адкрыць Госпаду сваё сэрца?

 
Айцец Джэймс Манджакал
прыехаў з рэкалекцыямі ў Рось 29 чэрвеня – 1 ліпеня.


Яго прыезду чакалі чатыры тысячы вернікаў. Хтосьці прыехаў на інвалідным вазку, хтосьці быў на мыліцах, з кійкамі, прывезлі паралізаваных, старых людзей і немаўлят, прыехалі цэлымі сем’ямі. 

Начутыя пра цуды ацалення, вернікі спадзяваліся пачуць і сваё імя падчас адарацыі Найсвяцейшага Сакраманту: “Юзаф, Ян, Ганна, праслаўляйце Бога, вы ацаліліся!”

Як і сотням тысяч вернікаў па ўсёй зямлі, а. Джэймс раскрыў прысутным на рэкалекцыях у Росі таямніцу ацалення: “Адкрыйце свае сэрцы на Езуса. Госпад гатовы ў іх прыйсці”.

Гэтая простая ісціна аказваецца надзвычай цяжкай, каб увасобіць яе ў сваё жыццё. Чалавечы грэх, унутраныя раны, нашая слабасць, нявер’е, сумненні закрываюць нас ад дзеяння Святога Духа.

Як я магу са сваім болем, смяротнай хваробай, глыбокай ранай стаць перад Хрыстом у Гостыі і паверыць, што Бог хоча майго ацалення, што Ён дае мне яго? А. Джэймс нястомна ездзіць па свеце і ўсім сваім служэннем спрабуе пераканаць: ацаленне магчымае, трэба толькі паверыць!

Што такое супраціўленне злога духа, а. Джэймс зведвае практычна штодня. Калі ён едзе куды-небудзь з рэкалекцыямі, абавязкова штосьці здараецца – ці хвароба, ці аварыя. Кожную раніцу а. Джэймс устае, робіць знак крыжа на ілбе і кожнай частцы свайго цела і загадвае злому духу адысці. †

Момант інтэрв’ю з а. Джэймсам Манджакалам

  – Самая вялікая праблема сёння ў тым, што свет адышоў ад Бога, – распавёў а. Джэймс падчас інтэрв’ю.   – А хрысціяне адышлі ад крыжа і Касцёла. Зараз свет шукае вырашэння сваіх праблем, аднак не прыходзіць да Бога, да Хрыста. Мы ведаем, што ў часы Хрыста ўсе людзі прыходзілі са сваімі праблемамі да Яго, з праблемамі граху, хвароб, д’ябальскіх сувязей. І ўсе яны знаходзілі рашэнне ў Хрысце. 

Бог даў Хрыста як нашага Збаўцу, каб мы знайшлі рашэнне ўсіх нашых праблем у Ім. І вельмі сумна, што хрысціяне адыходзяць ад Яго. Таму я прашу людзей: вярніцеся да Хрыста! Тады вашыя праблемы вырашацца.

   – А як змагацца са злым духам?
   – З д’яблам трэба змагацца сілай малітвы. Госпад даў нам сілу малітвай загадваць шатану сысці. У Евангеллі паводле св. Марка (Мк 16, 17) знаходзім: “А тых, што павераць, будуць суправаджаць такія знакі: у імя Маё будуць яны выганяць дэманаў, на новых мовах гаварыць будуць”. Праблема зараз у тым, што многія не вераць у існаванне д’ябла. Я поўнасцю веру ў яго існаванне. Ёсць добры Дух, і ёсць злы. І гэты злы дух працуе супраць Духа Святога. І гэта тое, што Хрыстос назваў духам антыхрыста. Мы бачым гэта паўсюдна штодня. Дух, які працуе супраць Касцёла, супраць сакрамантаў. Нават калі я хацеў прыехаць у Беларусь, я меў вельмі шмат праблем, шмат перашкод.

   – Як чалавек адчувае, што адкрываецца на Святога Духа?
   – Я заўсёды кажу, што патрэбны дзве рэчы, каб перажыць ацаленне: ацаленне сэрца і вера. У пасланні да Габрэяў (Гбр 10, 22) знаходзім: “Прыступайма са шчырым сэрцам, у паўнаце веры, ачысціўшы сэрцы ад усякай свядомасці ліхой і з абмытым чыстаю вадою целам”. Езус ацаляе сёння, бо Ён жывы. Таму мы можам і павінны прасіць Яго: “Езус, ацалі мяне!” Мы павінны пабуджаць людзей, каб яны прыходзілі да Хрыста за ацаленнем. Цягам маіх 37 гадоў служэння я бачу, як Езус ацаляе людзей двума шляхамі: праз сакраманты і тады, калі людзі ўскладаюць рукі і моляцца.

   – Падчас малітваў Вы агучваеце розныя імёны, кажучы пра ацаленне гэтых людзей. Адкуль Вы іх ведаеце?
   – 37 гадоў назад Госпад даў мне гэты дар. Калі я ахвяраваў св. Імшу, калі я ўзнёс келіх і патэну Богу, Ён паказаў мне імёны і праблемы людзей і даў мне пасланне, што яны ацаліліся. Калі я пачынаў прапаведаваць, я звычайна называў гэтыя імёны пасля св. Камуніі. Але калі Рым забараніў мне маліцца аб ацаленні падчас св. Імшы, то я называю імёны падчас адарацыі. Хоць гэтыя імёны я чую падчас літургіі, але трымаю іх у галаве, каб агучыць пасля. Але я старэю і ўжо часам забываю імёны. І калі я прыязджаю ў такія краіны, як Беларусь, Расія, Польшча, дзе імёны даволі значна адрозніваюцца ад індыйскіх, то я агучваю толькі тыя імёны, якія магу лёгка вымавіць. Інакш у перакладчыка таксама будуць праблемы. Імёны тыпу Вячаслаў, Уладыслаў для мяне цяжкія. Але ацаляе не маё называнне імён, а вера ў Хрыста.

   – Дзякуем за размову.

                   Каб задаць некалькі пытан­няў 
                         кс. Чэславу Паўлю­кевічу, 

кусташу санкту­арыя Езуса Журботнага ў Росі і арганізатару рэкалекцый, давялося пастаяць у чарзе. Пасля адарацыі святара чакаў натоўп вернікаў, каб сказаць яму некалькі слоў асабіста.

  – З чым вернікі да Вас падыходзяць?
   – Людзі падыходзяць з рознымі пытаннямі: з просьбай аб малітве заступніцтва, аб генеральнай споведзі. Але тых, хто шукае асабістай сустрэчы з а. Джэймсам, зараз ужо мала. Хоць айцец заўсёды кажа пра Езуса, а не пра сябе, усё роўна некалькі чалавек пасля супольных малітваў шукаюць яшчэ асабістай сустрэчы. Змяніць жыццё, сітуацыю можа толькі асабістая сустрэча з Езусам, а не са святаром, мы ўвесь час гэта паўтараем. Няма неабходнасці пасля адарацыі шукаць яшчэ і асабістай сустрэчы. Бо сустрэча з Хрыстом ужо адбылася. Нейкі час таму, калі прыязджаў а. Руфус, пасля рэкалекцый плябанію апаноўвалі дзясяткі, сотні людзей, якія шукалі толькі асабістай сустрэчы са святаром. Таму цешыць, што сёння многія ўсвядомілі важнасць асабістай сустрэчы з Езусам.

   – Як адбываюцца ацаленні?
   – Ацаленні адбываюцца па-рознаму. Напрыклад, у мінулым годзе падчас рэкалекцый пасля св. Імшы да а. Джэймса падыйшла жанчына, настаўніца з Ваўкавыска, і распавяла пра цуд, які здарыўся з ёю проста падчас літургіі. Калі а. Джэймс маліўся, жанчына атрымала ацаленне зроку: яна мела вельмі дрэнны зрок, які ўвесь час падаў. Гэта было ацаленне, і адразу ж было сведчанне. Некаторыя ацаленні адбываюцца паэтапна. Спачатку чалавек атрымлівае палёгку, а хвароба адыходзіць паступова. Часам сведчанні аб ацаленні мы атрымліваем праз месяц, год пасля рэкалекцый. Гэта найперш цуд абнаўлення. Нашае жыццё, тое, што мы жывем, дыхаем – гэта ўжо цуд, бо ўсё ад Бога. Таксама ёсць цуд абнаўлення чалавека. Мы не запрашаем на рэкалекцыі, а толькі інфармуем пра іх. І кожны раз прыязджае шмат людзей, якія чакаюць гэтых рэкалекцый. І кожны, хто перажывае гэтае абнаўленне жыцця ад Бога, пасля сведчыць пра гэта.

   – На рэкалекцыях шмат гаварылася пра дзеянне злога духа. Як святару абараніцца ад яго ўплыву?
   – Адзіная абарона – жыццё ў святасці. А святары маюць асаблівую сакраментальную абарону святарства: абарону арміі Езуса і абарону нашай нябеснай Маці, якая таксама з’яўляецца апякункай святароў. Таму ёсць некаторыя рэчы ў дзейнасці Касцёла, якія забаронены для свецкіх. Чаму? Касцёл тлумачыць, што гэтае служэнне, як, напрыклад, служэнне экзарцызму, зарэзервавана для святароў, бо яны маюць асаблівую абарону сакраманту святарства.

   – Дзякуем за размову.

                                                                                     "Слова Жыцця"

            Алеся Бяленік                                 інфармацыйна–рэлігійная газета                                                                                                           Гродзенскай дыяцэзіі                              

            08 ліпеня 2012

              №  14  (354)                                     

Фота - Рэкалекцыі ў Росі

Сверхъестественные способности

Сверхъестественные способности

 Вопрос: “Очень часто я слышу и на проповедях в церкви, и в общении с прихожанами, про Дары Святого Духа, про вдохновение, про особые состояния души. О чём идёт речь – о возможной реальности таких состояний для верующего человека или тут больше фантазии от прелести?” Алекс, Рига

Отвечает свящ. В. Данилов:

Чтобы привитая душе сверхъестественная жизнь – освящающая благодать могла действовать она должна иметь органы действия – сверхъестественные способности. Они образуются из усовершенствования естественных способностей. Такими способностями являются влитые добродетели и дары Духа Святого.

А. Влитые добродетели.
Влитые добродетели подразделяются на богословские и моральные. Богословскими они называются потому, что их предметом является Бог. Моральные – потому что их предметом являются моральные качества в человеке.

Рассмотрим богословские добродетели:

а) Вера. Она направляет человека к сверхъестественной цели. Основной ее плод – духовная сила.
б) Любовь. Она соединяет человека с сверхъестественной целью. Основной плод ее – радость.
в) Надежда. Она желает сверхъестественной цели. Основной плод ее – покой.
Богословские добродетели выражают собой сущность духовной жизни. Моральные добродетели и дары Духа Святого развивают богословские добродетели. Всею сверхъестественной жизнью должна руководить любовь. Влитые добродетели человек теряет от греха, возвращаются они через покаяние. В развитии этих добродетелей предела нет.

Главные моральные добродетели:

а) рассудительность,
б) справедливость,
в) мужество и
г) умеренность.

Недостаточно, чтобы воля стремилась к идеалу. Она должна сформировать нового человека и это осуществляется с помощью выше названных главных моральных добродетелей. Они реализуют любовь в дело. Они тоже вливаются Богом, но могут быть и приобретенными.
Влитые добродетели направляют человека к сверхъестественной цели. Но так как они вливаются только в состоянии праведности (то есть могут быть у человека не всегда), то если у человека нет приобретенных моральных добродетелей, он может пасть. Если же у человека есть приобретенные добродетели, но нет влитых, то человек, тяжело согрешив, утрачивает сверхъестественную направленность своей жизни.

Б. Дары Святого Духа.

Дары Святого Духа – это особые состояния души делающие ее способной к восприятию особых вдохновений Святого Духа. Всего же обычных даров Духа Святого семь. Это дар: ведения, разума, мудрости, совета, мужества, благочестия, страха Божия. Дары это не активные умения по типу приобретенных добродетелей. Они действуют по инициативе Бога при пассивном расположении души. Но добродетели пользуются дарами Святого Духа для своего развития и являются естественным основанием для действия даров Святого Духа. Сущность христианского совершенства основана на добродетелях, особенно на любви, но развитие духовной жизни зависит от вдохновений Духа Святого, Который уделяет благодати своих даров, влитых добродетелей.

В. Вдохновения.

Вдохновение – это воздействующая благодать, духовное движение в душе, побуждающее нас к соучастию с Богом в каком-либо акте ума, воли и действии. Звучит оно в душе различно: тихо, сильно, настойчиво. О вдохновении Христос говорит: “голос его (духа) слышишь, а не знаешь, откуда приходит и куда уходит” (Ин.3:8).

Надо уметь отличать вдохновение Божие от вдохновений сатаны или от собственных желаний. В связи с этим ап. Иоанн говорил: “не всякому духу верьте, но испытывайте духов, от Бога ли они” (1Ин.4:1).
В связи с этим практическое значение имеет совет св. Игнатия Лойолы в распознании духов приведенный выше (см. Гл.3, § 2, пп. А, цитата из “Духовных упражнений”).
Голос Божий обычно говорит во внутренней тишине молчаливой души, что требует внутренней сосредоточенности. Когда мы слышим в себе этот голос, надо мысленно сказать: “говори, Господи; ибо слышит слуга Твой(я)” (1Ц.3:9). Затем надо следовать вдохновению Божиему, ибо в нем воля Божия и быть спокойным, хотя бы оно могло вначале казаться непонятным.
О вдохновениях от Бога можно просить, принимать их с благодарностью и смирением, использовать их для соучастия с Божией волей.

Г. Духовные радости.

Это духовные движения, чувства, повышающие настроение, облегчающие работу над собой, вызывающие радость. Они помогают нам молиться и соучаствовать, сопереживать жизнь Христа. Эти движения чувств могут быть обычными, например радость при молитве и чрезвычайными, например радость покаяния, сопровождаемая даром слез.
Эти движения чувств могут происходить:
а) от естественных причин у впечатлительных людей,
б) от сатаны, при искушениях, например гордыней,
в) от Бога, желающего привлечь нас к себе.
Если эти движения чувств происходят от Бога, то они очень полезны:
- Они влекут к общению с Богом и вызывают к Нему любовь, дают познание в переживании что “Бог есть Любовь” (1Ин.4:8).
- Они облегчают молитвенный труд, особенно неофиту.
- Они помогают воле преодолевать препятствия в совершении добрых дел.

Опасности при получении “духовных радостей”:

- Они порождают духовный эгоизм, то есть исполнение обязанностей перед Богом и ближними ради получения духовных наслаждений.
- Они порождают самомнение, гордыню и самообман.

Как же себя вести при “духовных радостях”?

Во-первых, их можно просить у Бога в помощь исполнению воли Божией.
Во-вторых, при их явлении в душу (если они от Бога) следует насытиться ими, ибо их приход – это приход “Гостя” и мы должны оказать Ему гостеприимство. При этом происходит рост в душе благодатной жизни, душа облагораживается. И лишь при отсутствии свободного времени, следует извиниться перед Богом и заняться неотложными делами.
В-третьих за приход этих духовных движений от Бога следует Его поблагодарить.
В-четвертых, принимать эти чувства следует со смирением.
В-пятых, их следует использовать для облегчения исполнения воли Божией.
И, наконец, в-шестых, не следует надеяться на их постоянство.

Д. Духовная сухость.

Это отсутствие духовной радости облегчающей молитву и совершение добрых дел, ее утрата по непонятным вначале причинам. Человеку кажется, что Бог навсегда покинул его. Но при испытании совести причину духовной сухости легко установить. Ее причины: грех, усталость, болезнь, призыв к большему совершенству.

Духовная сухость – это один из этапов духовного развития человека. Допущением духовной сухости Бог:
а) Показывает, что мы без Него слабы и воспитывает в нас смирение.
б) Он хочет усовершенствовать нашу любовь к Нему и к ближним: избавить ее от духовного эгоизма и сделать бескорыстной.
в) Духовная сухость учит нас больше ценить духовные ценности и показывает нам суетность всего земного.

Поведение при духовной сухости.

Во-первых, если духовная сухость – от греха, то надо покаяться.
Во-вторых, если она не по нашей вине (от болезни, усталости, как призыв к большему совершенству), то надо принять ее спокойно, с терпением и даже с радостью, видя в ней доброжелательность к себе со стороны Бога.
В-третьих, надо проявить стойкость, мужество, не отчаиваться и даже усерднее служить Богу.
В-четвертых, надо внимательно изучать духовное движение в своей душе, чтобы понять Божию волю по отношению к себе и на основании этого изучения находить правильное поведение.
                                                                   
                                                                    *   *   *
                                                   
Природа и Благодать Божья.

Благодать лечит нашу природу, раненую грехами, например, болезнь желудка на нервной почве. Она возвышает ее с помощью влитых добродетелей и даров Духа Святого к сверхъестественному состоянию.
Но сама Благодать основывается на человеческой природе...
В связи с этим каждый святой имеет свой тип святости, обусловленный его природой.

“Богословие внутренней жизни”
veritas.katolik.ru