"Мужчыны Святога Юзафа" - мiссiя Дональда Турбіта на Усходе

11-21 верасня 2014г  супольна служылi миссiяй, скiраванай на паслугу мужчынау на Усходзе. 

Гасьцямi сустрэч былi:

Дональд Турбіт- творца МСЮ (Мужчыны Святога Юзафа) "Men of St Joseph International", а таксама кіраўнік Місіі Аднаўлення (Renewal Ministries) 

Рычард Кернан - арганізатар руху МСЮ (Мужчыны Святога Юзафа) і кіраўнік курса “Альфа” у Новай Англіі (ЗША)

Прапануем вiдеа фiльмы спатканняу:

http://mezczyzni.net/main/archiwum-wydarze/10-podsumowania-spotka/421-misja-wschodnia

                                                                                             *   *   *

21 верасня ў г. Масты, у касцёле Маці Божай Тройчы Цудоўнай праходзілі рэкалекцыі для сямей, а таксама для тых пар, якія рыхтуюцца стварыць сям'ю. Рэкалекцыі праводзілі два госця з ЗША: Рычард Кернан - арганізатар руху МСЮ (Мужчыны Святога Юзафа) і кіраўнік курса “Альфа” у Новай Англіі (ЗША); Дональд Турбіт- творца МСЮ, а таксама кіраўнік Місіі Аднаўлення (Renewal Ministries), і адзін госць з Кракава: Анджей Левэк – удзельнік МСЮ ў Польшчы. 

Варта адзначыць вялікі ўклад ў дадзенае мерапрыемства нашага супольнага сябра Аляксандра Кузняцова (кіраўнік МСЮ ў Беларусі), які перакладаў выступленні нашых гасцей на рускую мову. 

Шчыра кажучы, прысутных пар было вельмі мала. Прычыны? Быў нядзельны вечар. Магчыма, сямейныя пары не адчуваюць неабходнасці падобных сустрэч, магчыма, проста многія нават не ведалі аб гэтай сустрэчы. Тым не менш, мінімум 5 пар было з Гродна, з іншымі парамі мы не былі знаемыя. Разам было чалавек пяцьдзесят. Хтосьці быў з дзеткамі, што вельмі парадавала. 

Падчас канферэнцыі Анджэй распавядаў аб узаемаадносінах унутры сям'і паміж сужэнцамі паводле Божага Слова. Прыводзіў прыклады, як муж і жонка дапаўняюць адзін аднаго, як павінны сябе падтрымліваць. Гаварыў аб тым, што менавіта мужчына павінен узяць роль лідара у сям'і, і менавіта ен павінен узяць на сябе адказнасць за сям'ю і ўсё, што ў ей дзеецца. Анджэй падкрэсліў, што прыйшоў час мужчыне стаць тым, кім Бог яго стварыў, і выпаўняць заданне, якое Госпад паставіў перад мужчынам. 

Уся ўвага была сканцэнтравана не толькі на абавязках мужчын, але і на ролі жанчыны ў лідарстве мужчыны. Бо муж і жонка – гэта адно цэлае, і як мы ведаем, д’ябал баіцца моцных сем’яў. 

Рычард жа казаў пра выхаванне дзяцей згодна з хрысціянскімі прынцыпамі. Ён даваў свой уласны прыклад, які не пакінуў нікога абыякавым. У Рычарда 5 дзяцей і цяпер ён выхоўвае і падтрымлівае іх адзін. Ён даваў прыклады таго, як вучыць дзяцей маліцца, распавядае пра Бога іншым, дзеліцца любоўю і цяплом з блізкімі і не вельмі блізкімі людзьмі. Ён дапамог сваім дзецям і іх сябрам арганізаваць курс “Альфа” для моладзі. І цяпер яны самі праводзяць гэты курс, і людзей, жадаючых пазнаць Бога, робіцца ўсё больш і больш. Такім чынам, запрошаныя спікеры, звычайныя свецкія людзі, распавялі нам, як у нашыя часы можна і неабходна мець адносіны з Хрыстом у сям’і. 

Пасля завяршэння канферэнцый кс. Віктар арганізаваў Адарацыю ў інтэнцыі заступніцкай малітвы за нашых гасцей. Мы маглі падумаць аб нашых цяжкасцях і/ці радасцях. Маглі папрасіць і падзякаваць Богу за нашыя патрэбы. І ўсё гэта суправаджалася цудоўным спевам мясцовых жанчын. 

У цэлым, для нас з жонкай гэта не было якімсьці “ваў”, чаго многія чакаюць ад такіх сустрэч. Але мы наладаваліся асабістымі сведчаннямі гасцей. Наш дух абнавіўся, нашыя думкі абнавіліся. Мы ў гэты час вызвалілі месца для Бога, што неабходна рабіць пастаянна. 

Шчыра кажучы, не хапае падобных сустрэч, заданне якіх – аб’яднанне сем’яў, абнаўленне і умацаванне. Практыкуючыя каталікі, рэгулярна наведваючы св. Імшу ў нядзелю, вельмі часта не маюць уяўлення аб прынцыпах, згодна з якімі неабходна будаваць адносіны з мужам/жонкай і выхоўваць дзяцей. А сям’я – гэта Божы дар, які Госпад нам даверыў. Неналежнае карыстанне такім дарам вядзе да пагаршэння адносін паміж мужам і жонкай (сварбы, непаразуменні, крыўды і г.д.), што ў выніку аддаляе нас ад Бога. Чым больш у грамадстве зраненых сем’яў, тым жудасней вынікі развіцця дадзенага грамадства. Як прыклад: Тайланд, дзе на дзяржаўным узроўні быў прыняты дакумент, пацверджваючы трэці пол чалавека “яно”. 

Таму, сябры, мы заклікаем вас, не ігнаруйце такія сустрэчы! Ні тэлевізар, ні камп’ютар, ні дача, ні штосьці іншае ніколі не заменяць вам таго, што мы атрымоўваем падчас агульных канферэнцый і малітваў ад Госпада нашага Езуса Хрыста. 

Няўжо адна гадзіна ў тыдзень, прысвечаная Богу падчас нядзельнай Літургіі, - гэта наш максімум, які мы гатовыя аддаць Богу? І ці маем мы пасля гэтага права патрабаваць ад Госпада чагосьці для нас?

Вельмі прыемна, што ёсць у нашыя часы людзі, якія жывуць згодна з Божымі наказамі, якія гатовы адкрыта сведчыць пра гэта, дзяліцца ўласнымі прыкладамі. І, нягледзячы на вялікія адлегласці, гатовыя прыехаць і прынесці добрую навіну. Дзякуем ім ад усяго сэрца! 

Асабліва дзякуем кс. Віктару Ханько за арганізацыю дадзенай канферэнцыі. І чакаем новых сустрэч, у такой жа цёплай і сяброўскай абстаноўцы. Амэн. 

Анатоль і Ірэна Канарскія (Гродна)                      http://grodnensis.by/

"Вы, представители Харизматического Обновления, получили великий Дар от Господа!" ( 2014 г)

"Выйдите на улицу и проповедуйте Евангелие" - призвал Папа Франциск членов Обновления в Духе Святом. Святейший Отец встретился с более чем 50-ю тысячами итальянских харизматиков на Олимпийском стадионе в Риме, которые собрались на свой ​​37 национальный съезд. В встрече приняли участие представители 55 стран, где это движение присутствует. Святейший Отец пригласил всех в Ватикан на юбилей Обновления. Отмечать его будут в день Пятидесятницы 2017 года.

Вначале Франциск выслушал свидетельства. Комментируя слова молодого священника, Папа поощрил других священников быть близко к Иисусу в молитве и адорации, а также рядом с людьми. Молодежь он предостерег, чтобы в своей молодости они не замыкались по сейфам, а давали ее, чтобы другие узнали Иисуса . «Не прячьте своей молодости для себя», - призвал он. Обращаясь к семьям, Святейший Отец отметил, что они являются Домашней Церковью, Иисус растет в любви супругов и в жизни детей. 

Поэтому враг так сильно нападает на семью, дьявол не любит ее! Он пытается ее уничтожить, чтобы в ней не было любви. Одновременно Папа отметил, что супруги это такие же грешники, как все другие люди, хотя и хотят расти в вере, плодотворно, в детях, в вере детей. «Пусть Господь благословит семью, укрепляет ее в этом кризисе, которым дьявол пытается ее уничтожить!» - призвал Папа.

Обращаясь к инвалидам и больным, Святейший Отец отметил, что это братья и сестры, помазанные страданием Иисуса. «Спасибо вам, братья и сестры, что вы согласились быть помазанными страданием. Большое спасибо за надежду, о которой вы свидетельствуете, ту надежду, которая ведет нас вперед, в поисках утешения Иисуса», - сказал Франциск.

Папа отметил, что не хватает свидетельства людей старшего возраста. Он подчеркнул, что они являются мудростью и памятью Церкви.

Вместе с тем в своей речи он вспомнил собственный аргентинский опыт с Обновлением в Духе Святом, начальное недоверие и то, что потом он заметил, как много добра делает это движение. И наконец, незадолго до конклава, сам стал его ассистентом. Франциск предостерег от чрезмерной организованности, внутренней борьбы, делений, происходящих от дьявола. Он поощрил выходить на улицы, чтобы евангелизировать и касаться раненого тела бедных. Указал, что к существенным задачам Обновления принадлежит евангелизация, духовный экуменизм, забота о нуждающихся, а основанием всего этого должна быть адорация, молитвенное созерцание Господа. 

Святейший Отец пригласил: « Будьте как большой оркестр. Никто в Обновлении не может считать себя большим. Если нет, то начинаются несчастья». 

Папа напомнил  что «дирижером» Обновления есть Иисус Христос. Призвал больше любить Церковь, чем собственную группировку.

В завершении Франциск пригласил всех в Ватикан на юбилей Обновления, который будет отмечаться в 2017 году в день Сошествия Святого Духа.

По материалам: wiara.pl                                                                       http://spilnota.com.ua/

Słowo papieża Franciszka do Odnowy - 2014 r. 

(http://www.odnowa.jezuici.pl/)

Słowo Papieża Franciszka wygłoszone podczas spotkania z członków Odnowy w Duchu Świętym na stadionie olimpijskim w Rzymie. 52 tysiące uczestników z 55 krajów świata, w tym 46 tysiące z Włoch, z najważniejszych nurtów Odnowy charyzmatycznej zjednoczyło się w cudzie nowej Pięćdziesiątnicy - pełnej entuzjazmu wspólnej modlitwie uwielbienia, która otwiera na Ducha Świętego - obecność Boga żywego w swoim Kościele.

Pełen tekst:

Jesteśmy zgromadzeni tutaj, w Wieczerniku pod otwartym niebem, w cieniu Piotra, oczekując na dar Ducha Świętego, aby cały Rzym i świat usłyszał, że Jezus jest Panem - stwierdził na otwarcie zgromadzenia Salwator Martinez, krajowy koordynator RNS, główny odpowiedzialny za przygotowanie spotkania.

Kardynał Angelo Comastri podczas konferencji wprowadzającej tłumaczył, na czym polega nawrócenie. Użył on przypowieści o synu marnotrawnym, aby ukazać kontrast pomiędzy faryzeuszami, którym wydawało się, że znają myśl Boga, a postawą Jezusa, który otaczał się grzesznikami i szukał zagubionych.

Kard. Comastri przedstawił na podstawie historii syna marnotrawnego etapy nawrócenia, począwszy od pierwszego otwarcia oczu na źródła prawdziwego szczęścia, które znajduje się tylko w Bogu, poprzez zachwycenie wielkością miłości Boga do definitywnego powrotu do domu Ojca. Konferencja była ilustrowana licznymi przykładami poszukiwania złudnego szczęścia, tak obecnymi we współczesnym świecie jak i przykładami nawrócenia, odnalezienia w Bogu prawdziwego pokoju i szczęścia.

Czy choć raz mieliśmy prawdziwą skruchę za nasze grzechy? Czy powierzyliśmy nasze grzechy miłosiernemu Ojcu? Oby te dni były doświadczeniem spotkania z miłosierdziem Boga, abyśmy jak apostołowie mogli wyjść z Wieczernika, do roztargnionego świata, mówiąc każdemu człowiekowi: Bóg jest miłością, chcę Ci o tym powiedzieć - stwierdził wikariusz Ojca Świętego w Watykanie.

Diabeł śmieje się, jak robimy nasze projekty, jak jesteśmy zajęci, ale drży, jak się modlimy - stwierdziła Patti Gallagher Mansfield na wprowadzeniu do modlitwy wstawienniczej. 52 tysiące zebranych modliło się najpierw za licznie zgromadzonych kapłanów. Potęga modlitwy znalazła potwierdzenie w słowie z Listu do Rzymian 11, które mówiło że dary Boga są nieodwołalne, oraz zachętą Jezusa, aby nie szukać względów ludzkich, ale uchwycić się tylko i wyłącznie Jego. Modlitwa objęła następnie licznie zgromadzoną młodzież, a także rodziny.

O. Raniero Cantalamessa stwierdził w swojej konferencji, że w obecnym zgromadzeniu stają się rzeczywistością słowa Dziejów Apostolskich mówiące o Kościele zgromadzonym w jedności z Piotrem. Po tylu wiekach powtarza się cud Pięćdziesiątnicy, ludzi zgromadzonych w jedności z całego świata z następcą Piotra. Komentując list do Galatów stwierdził, że między nami i Bogiem był mur natury i mur grzechów. Chrystus obalił te obydwa mury, wcielając, przyjmując ludzką naturę, oraz niszcząc grzech zwyciężając go na krzyżu. Ponad pięćdziesiąt tysięcy dało owację na cześć zwycięskiego Chrystusa, tak jak oklaskuje się zwycięską drużynę.

My zaczynamy istnieć jako wierzący, gdy zdajemy sobie sprawę z tego, że żyjemy dzięki Jego śmierci. Chrystus obalił w sposób definitywny ścianę muru śmierci - stwierdził kaznodzieja papieski. Zmartwychwstanie ciała będzie miało kiedyś miejsce raz jeden, natomiast codziennie powinno następować zmartwychwstanie serca, od grzechu, zwątpienia, rozpaczy - dodał. Odnowa powinna być poruszeniem nadziei Kościoła, a obecne spotkanie poruszenia Odnowy - podkreślił.

O. Cantalamessa przytoczył słowa papieża Franciszka, który stwierdził niedawno, że głównym zadaniem chrześcijan nie jest mówić światu, jak wiele prawdy posiadamy, ale uwodzić go pięknem Ewangelii. Kaznodzieja papieski wezwał obecnych do porywania współczesnego człowieka tym pięknem, które pochodzić tylko od Chrystusa i Jego Ewangelii.

Po celebracji eucharystycznej, której przewodniczył kard. Ryłko, wypełniony szczelnie stadion dosłownie oszalał z radości, widząc papieża Franciszka, który swoim zwyczajem przybył przed czasem, aby obejść sektory i pozdrowić z bliska obecnych.

Papież Franciszek wysłuchał świadectw i zapytań różnych kategorii osób. Odpowiadając młodemu kapłanowi,papież zachęcił duchowieństwo, aby byli blisko Jezusa w modlitwie i adoracji, a także blisko ludzi:"Dla Was, kapłanów, przychodzi mi na myśl tylko jedno słowo: bliskość. Bliskość Jezusowi Chrystusowi, w modlitwie i w adoracji, bliscy Panu! I bliskość ludziom, Ludowi Bożemu, który Wam został powierzony. Kochajcie Waszych ludzi! Bądźcie bliscy ludziom! To jest to, o co Was proszę: o tę podwójną bliskość, bliskość Jezusowi i ludziom.

Odpowiadając młodzieży powiedział: "Byłoby smutne, gdyby młody człowiek strzegł swojej młodości w kasie pancernej. W ten sposób taka młodość staje się stara w najgorszym sensie tego słowa, staje się szmatą, nie służy do niczego. Młodość jest, aby ją zaryzykować, zaryzykować dobrze, zaryzykować nadzieją, i aby postawić ją w zakład wielkich rzeczy. Młodość jest, aby ją dać, aby inni poznali Pana. Nie oszczędzajcie dla Was Waszej młodości, idźcie dalej" - zaapelował papież.

Mówiąc do rodzin, Franciszek stwierdził: "Rodziny są Kościołem domowym, gdzie Jezus rośnie, rośnie w miłości małżonków, rośnie w życiu synów. Dlatego nieprzyjaciel atakuje tak rodzinę, demon jej nie chce, i stara się ją zniszczyć, stara się, aby nie było w niej miłości. Rodziny są tym Kościołem domowym, małżonkowie są grzesznikami, jak wszyscy, ale chcą iść do przodu, w wierze, w jej płodności, w synach, w wierzy synów. Niech Pan pobłogosławi rodzinę, uczyni ją mocną w tym kryzysie, w którym diabeł chce ją zniszczyć".

Odpowiadając osobie niewidomej i w jej osobie wszystkim cierpiącym, Ojciec Święty powiedział: "Bracia i siostry, którzy cierpią, którzy mają jakąś chorobę, są niepełnosprawni, są braćmi i siostrami namaszczonymi cierpieniem Jezusa Chrystusa. Naśladują Jezusa w trudnym momencie krzyża w jego życiu. To namaszczenie cierpieniem oni niosą je dalej, dla całego Kościoła. Wielkie dzięki, bracia i siostry! Wielkie dzięki za akceptację bycia namaszczonymi cierpieniem. Wielkie dzięki za nadzieję, o której Wy świadczycie. Ta nadzieja prowadzi nas do przodu, szukając pieszczoty Jezusa.

Papież Franciszek zaskoczył wszystkich, gdy stwierdził, że pomiędzy kategoriami osób zabrakło jednej: "Mówiłem Salwatorowi, że brakuje jednej, może najważniejszej: brakuje dziadków! Eh, brakuje starszych! I to oni są "ubezpieczeniem" naszej wiary: starzy. Zobaczcie: gdy Maryja i Józef przynieśli Jezusa do świątyni, było ich dwoje (starszych). 4 lub 5 razy, nie pamiętam dobrze, Ewangelia mówi, że zostali prowadzeni przez Ducha Świętego. O Maryi i Józefie mówią, że byli prowadzeni przez Prawo. Młodzi muszą wypełnić Prawo. Starsi - jak dobre wino - mają tę wolność Ducha Świętego. I w ten sposób ten Symeon, który był odważny, wymyślił tam liturgię, i uwielbiał Boga, i uwielbiał, bo Duch popychał go do czynienia tego. Ludzie starsi są naszą mądrością, są mądrością Kościoła. Starsi, których często my odsuwamy. Dziadkowie, starsi! I ta babeczka Anna, dokonała nadzwyczajnej rzeczy w Kościele: kanonizowała plotki! Ale jak to? Tak: ponieważ zamiast plotkować przeciwko komuś, szła od jednego miejsca do drugiego mówiąc: to Ten, to On nas zbawi! Babcie i dziadkowie są naszą siłą, naszą mądrością! Niech pan daje nam zawsze mądrych starszych ludzi, starszych, którzy będą mogli dać nam pamięć naszego ludu, pamięć Kościoła. I aby dali nam także to, co mówi o nich List do Hebrajczyków: zmysł radości, mówi, że ci starsi pozdrawiali obietnice z daleka. Oby nauczyli nas tego".

Zwracając się do wszystkich obecnych, papież powiedział: "Bracia i Siostry, dziękują Wam bardzo za Wasze przyjęcie. Z pewnością ktoś powiedział organizatorom, że mnie podoba się bardzo ta pieśń: Żyje Jezus Pan. Gdy celebrowałem w katedrze w Buenos Aires Mszę św. z Odnową charyzmatyczną, po konsekracji i po kilku sekundach adoracji tam, śpiewali tę pieśń z wielką radością i z wielką mocą, jak Wy zagraliście to dzisiaj. Dziękuję, poczułem się, jak w domu!

Dziękuję Odnowie w Duchu Świętym, ICRES i Catholic Fraternity, za to spotkanie z Wami, które daje mi wiele radości. Dziękuję także za obecność pierwszych, którzy mieli mocne doświadczenie mocy Ducha świętego, myślę, że jest Patty tutaj.

Wy, Odnowa charyzmatyczna, otrzymaliście wielki dar od Pana: Wy narodziliście się z woli Ducha świętego jako strumień łaski w Kościele i dla Kościoła. To jest Wasza definicja: strumień łaski! Jaki jest pierwszy dar Ducha Świętego? Dar Jego samego - który jest miłością i sprawia, że zakochujesz się w Jezusie. I ta miłość zmienia życie, dlatego mówi się: narodzić się na nowo do życia w Duchu - powiedział to Jezus Nikodemowi.

Otrzymaliście wielki dar różnorodności charyzmatów, różnorodności, która prowadzi do harmonii Ducha Świętego w służbie Kościoła. Gdy myślę o Was, charyzmatycy, przychodzi mi na myśl sam obraz Kościoła, ale w sposób szczególny, myślę także o wielkiej orkiestrze, gdzie każdy instrument jest różny od drugiego i gdzie także głosy są różne, ale wszystkie są konieczne dla harmonii muzyki. Św. Paweł mówi to nam w tym pięknym 10.rozdziale Listu do Koryntian. Więc, jak w każdej orkiestrze, nikt w Odnowie nie może myśleć, że jest ważniejszy lub większy od drugiego. Proszę… Bo gdy ktoś z Was uważa się za ważniejszego od drugiego, lub za większego od drugiego, zaczyna się zaraza! Nikt nie może powiedzieć: ja jestem szefem. Wy, jak cały Kościół, macie jednego tylko szefa, jednego tylko Pana - Pana Jezusa.

Powtórzcie ze mną: kto jest szefem Odnowy? Pan Jezus! Kto jest szefem Odnowy? (Pan Jezus!) I możemy to powiedzieć mocą, którą daje nam Duch Święty, ponieważ nikt nie może powiedzieć: Jezus jest Panem bez Ducha Świętego.

Jak Wy być może wiecie - ponieważ wiadomości się rozchodzą - w pierwszych latach Odnowy charyzmatycznej w Buenos Aires ja nie kochałem zbytnio tych "charyzmatyków". I ja mówiłem o nich: ale wydają się być szkołą samby. Nie podzielałem ich sposobu modlitwy i wielu nowych rzeczy, które dokonywały się w Kościele. Potem zacząłem ich poznawać i w końcu zrozumiałem dobro, które Odnowa charyzmatyczna wyświadcza Kościołowi. I ta historia od "szkoły samby" idzie dalej, kończy się w sposób szczególny. Kilka miesięcy przed uczestnictwem w konklawe zostałem mianowany przez konferencję biskupów jako asystent duchowy Odnowy charyzmatycznej w Argentynie.

Odnowa charyzmatyczna to wielka siła w służbie głoszenia Ewangelii w radości Ducha Świętego. Wy otrzymaliście Ducha Świętego, który pozwolił Wam odkryć miłość Boga dla wszystkich Jego synów i miłość do Słowa. W pierwszych czasach mówiło się, że Wy - charyzmatycy - nosiliście zawsze z Wami Pismo św., Nowy Testament. Robicie to jeszcze dzisiaj? (Taaak!) Wcale nie jestem tego taki pewien! Wróćcie do tego! Wróćcie do tej pierwszej Miłości! Noście zawsze w kieszeni, w torebce Słowo Boże. I czytajcie jakiś urywek. Zawsze ze Słowem Bożym.

Wy, Ludu Boży, ludu Odnowy charyzmatycznej, uważajcie, aby nie utracić wolności, jaką Duch Święty nam dał. Niebezpieczeństwem dla Odnowy w Duchu świętym, jak często nam mówi drogi o. Raniero Cantalamessa, jest nadmiar organizacji. Niebezpieczeństwo nadmiernej organizacji. Tak, potrzebujecie organizacji, ale nie utraćcie łaski pozostawienia Bogu, aby był Bogiem. W każdym razie nie ma większej wolności niż pozwolić się prowadzić Duchowi, wyrzekając się kalkulacji, kontrolowania wszystkiego i pozwalając, aby On nas oświecał, prowadził, orientował nas, popychał nas, gdzie On chce. On wie dobrze, czego potrzeba w każdej epoce, w każdej chwili. To się nazywa być w tajemniczy sposób płodnymi.

Innym niebezpieczeństwem jest stać się kontrolerami łaski Bożej. Wiele razy odpowiedzialni - mnie podoba się bardziej określenie słudzy - w jakiejś grupie czy wspólnocie stają się być może mimowolnie administratorami łaski, decydując, kto może otrzymać modlitwę wylania, lub chrztu w Duchu, a kto natomiast nie może. Jeżeli niektórzy tak robią, proszę Was - nie róbcie tego więcej, nie róbcie tego więcej. Wy jesteście dystrybutorami łaski Bożej, nie kontrolerami, eh! Nie bądźcie celnikami Ducha Świętego!

W dokumentach z Malines Wy macie przewodnika, pewną trasę, aby nie pobłądzić w drodze. Pierwszym dokumentem są: "Wskazania teologiczne i duszpasterskie". Drugim: "Odnowa charyzmatyczna i ekumenizm", ten ostatni napisany przez samego kard. Suenensa, wielkiego protagonisty Soboru Watykańskiego II. Trzecim jest: "Odnowa charyzmatyczna a służba człowiekowi", napisany przez kard. Sunenensa i bpa Heldera Camara. To jest Wasza droga: ewangelizacja, ekumenizm duchowy, troska o ubogich i potrzebujących, i przyjmowanie odrzuconych. I to wszystko na bazie adoracji. Fundamentem Odnowy jest adorować Boga.

Poprosili mnie, aby powiedzieć Odnowie, czego oczekuje od Was papież. Pierwszą rzeczą jest nawrócenie i miłość Jezusa, która przemienia życie i czynie z chrześcijanina świadka miłości Boga. Kościół oczekuje tego świadectwa życia chrześcijańskiego, i Duch Święty pomaga nam żyć koherencją Ewangelii dla naszej świętości.

Oczekuję od Was, że podzielicie się z wszystkimi w Kościele łaską chrztu w Duchu Świętym. Oczekuję od Was ewangelizacji poprzez Słowo Boże, która obwieszcza, że Jezus jest żywy i kocha wszystkich ludzi, oczekuję, że dacie świadectwo ekumenizmu duchowego, tym wszystkim braciom i siostrom innych kościołów i wspólnot chrześcijańskich, wierzących w Jezusa jako Pana i Zbawcę, oczekuję, że pozostaniecie zjednoczeni w miłości, jakiej Pan Jezus wymaga dla wszystkich ludzi i zjednoczeni w modlitwie do Ducha Świętego, by osiągnąć tę jedność konieczną do ewangelizacji w imię Jezusa.

Pamiętajcie, że Odnowa charyzmatyczna jest z samej swojej natury ekumeniczna. Odnowa katolicka cieszy się z tego, co Duch święty dokonuje w innych Kościołach.

Przybliżcie się do ubogich, do potrzebujących, aby dotknąć w ich ciele zranionego ciała Jezusa. Przybliżcie się, proszę. Szukajcie jedności Odnowy, bo jedność pochodzi od Ducha Świętego i rodzi się z jedności Trójcy. Podział od kogo pochodzi? Od diabła! Podział pochodzi od diabła. Uciekajcie przed walkami wewnętrznymi! Proszę! Niech nie będzie ich między Wami!

Chciałbym podziękować ICRES i Catholic Fraternity - dwom organizmom na prawie papieskim, papieskiej Radzie Świeckich w służbie światowej Odnowy, zaangażowanym w przygotowanie światowego spotkania dla kapłanów i biskupów, które odbędzie się w czerwcu przyszłego roku. Wiem, że zadecydowali podzielić się także biurem i pracować razem jako znak jedności i aby zarządzać lepiej ich zasobami. Cieszę się bardzo. Chcę także podziękować, bo przygotowywany jest już Wielki Jubileusz 2017 roku.

Bracia i Siostry, pamiętajcie: adorujcie Pana Boga - to jest podstawa! Adorować Boga! Szukajcie świętości w nowym życiu Duchem Świętym. Bądźcie dystrybutorami łaski Bożej. Unikajcie niebezpieczeństwa nadmiernej organizacji. Wyjdźcie na ulice, aby ewangelizować, głosząc Ewangelię! Pamiętajcie, że Kościół narodził się z wyjścia tego poranka Pięćdziesiątnicy! Przybliżcie się do ubogich i dotknijcie w ich ciele zranionego ciała Jezusa. Pozwólcie się prowadzić Duchowi Świętemu z tą wolnością, proszę, nie zamykajcie w klatce Ducha Świętego! Z wolnością. Szukajcie jedności Odnowy, jedności, która pochodzi z Trójcy.

I czekam na Was wszystkich, charyzmatyków świata, abyśmy obchodzili razem Wasz Wielki Jubileusz w Pięćdziesiątnicę 2017 roku na Placu św. Piotra. Dziękuję!"

Реколлекции для мужчин

Кс. Антанэла Кадэду: "Мне заўсёды вельмі хацелася прапаведваць у Беларусі"

Кс. Антанэла - італьянскі харызматык, які мае за сабой 30 год святарства. Ён жыве разам з беднымі ў Сан Паўла, што ў Бразіліі. Штодзень ён нясе Евангелле да наркадылераў, прастытутак і заблуканых душаў. Пра знаёмства з Беларуссю, Святога Духа і сваё служэнне размаўлялі Яна Ткачук і кс. Юрый Жэгарын.

Як айцец атрымаў запрашэнне ў Беларусь і чаму згадзіўся?

Пачалося ўсё з таго, што адзін са святароў з Беларусі папрасіў адну з місіянерак нашага таварыства, каб яна запыталася ў мяне, ці магу я прыехаць. Я нават не ведаю, які гэта быў святар. Я проста згадзіўся. Мне заўсёды вельмі хацелася прапаведваць у Беларусі - краіне, дзе яшчэ застаецца вялікі ўплыў Расіі.

З якім паведамленнем вы прыехалі да беларусаў?

Мне падаецца, што Беларусь - гэта менавіта тая краіна, для якой больш за ўсіх трэба прасіць Святога Духа. Таму што там, дзе каталіцтва не прысутнічае ў грамадстве на 100 адсоткаў, мы перажываем досвед першых хрысціянскіх супольнасцей, якія калісці маглі ўваходзіць у Рымскую імперыю толькі праз уздзеянне Духа Святога. І менавіта тут, у такой краіне як Беларусь, мы можам назіраць за тым, як Святы Дух адкрывае новыя гарызонты і шляхі.

У чым адметнасць заснаванай вамі супольнасці "Запавет Міласэрнасці"?

Для таго, каб пазнаёміцца з нашым таварыствам, можна зазірнуць на нашу старонку ў інтэрнэцеwww.misericordia.com.br. Там можна прачытаць, як мы развіваліся з 2000 года, і як наша таварыства прыходзіла ў іншыя краіны з Бразіліі.

Калі мы пачалі распаўсюджвацца ў Польшчы, падчас адной сустрэчы, да мяне падыйшла дзяўчына з Беларусі, са Свіслачы, яе звалі Аня, - вось менавіта праз яе мы даведаліся пра Беларусь. Цяпер яна ў нашай супольнасці і праз яе мы падтрымліваем сувязь з вашай краінай.

Ці на вашым шляху шмат перашкодаў для служэння?

Менавіта ў Бразіліі мы пачыналі і працягваем сваю працу з людзьмі, якія жывуць на вуліцы, а таксама з наркадылерамі. У такой працы, вядома, няма нічога лёгкага, наадварот - адныя складанасці. Можаце сабе ўявіць, што мы займаемся тымі, хто прадае наркотыкі, з прастытуткамі, якія ўжо не адзін год так "працуюць", дзецьмі, якія нарадзіліся на вуліцы. Яны ўжо не вераць ні ў кога, ненавідзяць усіх і іх вельмі цяжка пераканаць у чымсьці іншым.

Таму мы знаходзім такіх людзей, прыводзім іх у дамы, якія будуем, каб яны маглі адчуць сябе як у сям'і, што іх нехта любіць проста так, за тое, што яны ёсць. Менавіта тут пачынаецца той момант, калі мы чакаем дзеяння Святога Духа, бо сваімі намаганнямі мы нічога не зможам зрабіць.

Калі ж мы прыехалі ў Еўропу, мы ўбачылі, што тут ёсць бедната, не матэрыяльная, але духоўная. У Еўропе людзі не хочуць гаварыць аб тым, як цудоўна жыць верай, слухаць Божае Слова пра веру, яны хочуць бачыць сведкаў, якія пакажуць сапраўднае жыццё, даверанае Госпаду.

Якія выразныя дары айцец атрымаў ад Святога Духа?

Першы дар, які вельмі моцна адчуваецца, гэта адпачынак у Святым Духу. Таксама даволі яскравым і моцным знакам з'яўляецца малітва аб аздараўленні. Людзі маюць вельмі шмат ранаў (духоўных, псіхічных, фізічных,  - рэд.), з розных прычын. І таму яны патрабуюць канкрэтнага аздараўлення, якое прыносіць Дух Святы, дакранаючыся да кожнага.

Якія найважнейшыя рэчы Дух Святы жадае бачыць у кожным чалавеку?

Самае галоўнае - гэта тое, каб жыць тым, што мы чытаем у Бібліі, каб жыць Езусам. Жыць Езусам, які аддаў усё дзеля нашага збаўлення. Для Святога Духа найбольшай радасцю з'яўляецца бачыць такога чалавека, які здольны любіць іншага ажно да смерці.

На што сёння хварэе грамадства ў Еўропе? Якія грахі найбольш раняць Бога?

Найбольш сумныя рэчы ў Еўропе - гэта палітыка камунізму і канс'юмерызму, якія прывялі да апатыі ў грамадстве. Гэта самыя галоўныя наркотыкі. Каб перамагчы такія праблемы, трэба прасіць дапамогі праз заступніцтва Маці Божай.

Распавядзіце, калі ласка, пра некалькі прыкладаў духоўнага і фізічнага аздараўлення.

На самай справе была вялікая колькасць аздараўленняў, як фізічных, так і духоўных. Вельмі прыемна бачыць наркадылераў і прастытутак, які змяняюць сваё жыццё і адмаўляюцца ад сваіх грахоў. Гэта сапраўды вельмі моцна ўражвае - калі мы бачым, як такія людзі, адчуўшы любоў Госпада, пачынаюць рабіць рэчы, якіх мы ніколі ад іх не чакалі.

Што да фізічных аздараўленняў, мне прыходзіць у галаву такі прыклад, калі адно дзіця было хворае на рак, у яго было 6 ачагоў раку ў мазгу, а пасля малітвы ўсё кудысьці падзелася, і ён стаў здаровы.

І яшчэ адзін прыклад, калі дзяўчына выпіла атруту, каб сябе забіць, і мы ўсю ноч за яе маліліся. Лекары ўжо не давалі ніякой надзеі, бо ўнутры ў яе ўсё было выпалена. Нягледзячы на гэта, раніцай яна была поўнасцю здаровай.

Якіх пладоў вы чакаеце ад сустрэчы ў Мастах?

Калі я думаў і маліўся аб гэтай сустрэчы тут, мне прыйшло ў галаву паведамленне менавіта для вас, святароў, каб вы аддаліся пад апеку Сэрца Езуса і Марыі з Фацімы. Таму што з-за гістарычных перажыванняў, тут, у Беларусі, людзі зачынілі свае сэрцы, і ім вельмі цяжка адкрыцца наноў. Каб сапраўды вялікія благаслаўленні сплылі на людзей з Беларусі, неабходна аддацца апецы і памножыць малітву да Сэрца Езуса і Марыі з Фацімы.

Ці плануеце вы вярнуцца сюды і заснаваць сваю супольнасць у нашай краіне?

Паглядзім, ўсё ў Божых руках! (усміхаецца) Цудоўна было б, каб маладыя беларусы прыехалі на фармацыю да нас, а потым вярнуліся і самі заснавалі тут наша таварыства. Таму ўсім жадаю мужнасці. Ня бойцеся!

                                                                                                *   *   *

14 верасня скончыліся рэкалекцыі з кс. Антанэла Кадэду, які прыехаў у Масты, каб наблізіць Бога людзям, каб паказаць жывога Госпада, які ёсць сярод нас. Два дні шчырай малітвы, адарацыя, простыя, поўныя энтузіязму канферэнцыі. Фота з рэкалекцый можна паглядзець    тут.

http://grodnensis.by/

Священнический путь пророка Самуила

В ответ на грех всего Израиля (поставить царя вместо Бога) 

пророк Самуил не осуждает или отвергает народ и не закрывает глаза на грех народа, но  выбирает 

некогда установленный Моисеем, а практикованный великими Божиими пророками, 

священнический путь: 

                                 (1 Царств 12 гл) 


1. служит для народа примером собственной жизни 

2. наставляет народ

3. подает для народа Знак Божьего Присутствия

4. молится за народ 

Прыйдзі, Дух Святы! У Мастах адбудуцца рэкалекцыі з кс. Антанэла Гадэду

НАВІНЫ

13-14 верасня 

ў парафіі Маці Божай 

Тройчы Цудоўнай у Мастах 

адбудуцца рэкалекцыі “Прыйдзі, Дух Святы” з кс. Антанэла Гадэду. Кс. Антанэла Гадэду - італьянскі святар, які разам з кс. Энрыке Порку выехаў у Бразілію, каб абвяшчаць Евангелле сярод найбяднейшых жыхароў трушчоб і рабіць учынкі міласэрнасці.

Гэтыя святары займаюцца таксама найбольш заблуканымі ў жыцці людзьмі: бандытамі, наркадылерамі, прастытуткамі. Яны начуюць разам з імі на вуліцы, каб сведчыць ім аб Божай любові і дапамагчы вярнуцца да нармальнага жыцця.

Перадусім, святары ахвяруюць ім Слова Божае і моц Святога Духа.

У 2000 г. кс. Антанэла і кс. Энрыке заснавалі каталіцкую супольнасць Запавет Міласэрнасці. Сваёй паслугай яны даказваюць, што калі ў нашую штодзённасць уваходзіць вера, моц Святога Духа, сапраўдная любоў да Езуса, тады ў хуткім часе здараюцца сапраўдныя цуды. Езус ратуе, аздараўляе, дае новае жыццё, дае любоў, уваскрашае.

Кс. Антанэла і кс. Энрыке з’яўляюцца жывымі сведкамі таго, што дзякуючы евангелізацыі Езус уваходзіць у жыццё канкрэтнага чалавека, сам клапоціцца пра яго, у выніку чаго адбываецца цуд перамянення сэрца, аднаўлення розуму, навяртання ці аздараўлення.

Запісацца на рэкалекцыі можна з панядзелка па пятніцу з 10 да 15 гадзін, а таксама з 19.30 да 21.30 па нумары +375 33 3931811.

Кошт удзелу ў рэкалекцыях – 50 тыс. бел. рублёў.
Пачатак рэкалекцый у суботу а 9-й гадзіне раніцы.
Заканчэнне – у нядзелю пасля Эўхарыстыі а 15-й гадзіне.

У суботу і нядзелю ёсць магчымасць замовіць абед. Кошт аднаго абеду – 40 тыс. бел. рублёў. Для тых, хто не зможа вярнуцца дадому ў суботу, ёсць магчымасць начлегу.

Сардэчна запрашаем!

ЦУД АЗДАРАЎЛЕННЯ Ў СЯМ’І АБРАМАВЫХ - ГІСТОРЫЯ ПРА БОЖУЮ ВОЛЮ І ЧЫСТАЕ СЭРЦА

Пра цуд аздараўлення ў сям’і Абрамавых я даведаўся выпадкова падчас гутаркі са святарамі ў Тракелях на ўрачыстасцях у гонар Маці Божай Тракельскай. 

Унікальны выпадак цяжкай хваробы маладога чалавека і выразны цуд, які зрабіў Бог у ягоным жыцці, зацікавілі мяне не толькі як рэдактара газеты, але як і душпастыра. І таму я накіраваўся ў Ліду, дзе жывуць маці і сын – Ірына і Яўген Абрамавы.

На пачатку нашай гутаркі лёгка было заўважыць сціпласць і няёмкасць маіх суразмоўцаў. Нічога дзіўнага. Не кожны дзень да цябе прыязджае журналіст, якому трэба даць сведчанне свайго жыцця. Пасля знаёмства я задаў першае пытанне, што непасрэдна датычылася самога цуду.

Медыцынскі прысуд

– Спадарыня Ірына, як сталася, што Ваш сын захварэў?

– Гэта было нечакана для нас усіх. Кісту на сэрцы Жэні лекары знайшлі ў сакавіку 2014 года, калі ён лячыў запаленне лёгкіх. Памеры гэтай кісты былі вельмі вялікімі. На той час – 4 на 5 см. А пазней хвароба стала хутка прагрэсаваць. Ужо ў красавiку памеры наросту на сэрцы былі 8,5 х 7,5 см і таўшчыня – 3 см.

– Захворванне гэтае з’явілася раптам ці яно было раней у сына і проста сябе не праяўляла?

– Лекары меркавалі, што кіста была ад нараджэння. Але Жэню ніколі не даймаў ніякі боль. Ён хадзіў на заняткі па фізкультуры, яму падабалася прымаць удзел у рыцарскіх турнірах, насіў даспехі нават. Ён рос, як усе дзеці. Нічога не ўказвала на хваробу аж да вясны гэтага апошняга навучальнага года ў школе. Тады кіста на сэрцы выпадкова была знойдзена ў выніку абследавання ў Гродзенскім абласным шпіталі.

Наступнае пытанне задаю ўжо сыну Ірыны:

– Жэня, але ж сімптомы ўсё роўна павінны былі паявіцца?

– Так, – адказвае ён. – Ужо калі знайшлі гэтую кісту на сэрцы, я перастаў займацца спортам і пачаў адчуваць цяжар у грудзях. Было цяжка дыхаць. Мы пачалі кансультавацца ў лекараў. Медыкі сказалі, што адзінае выйсце – гэта аперацыя. Яны былі здзіўленыя, што кіста вырасла ажно да такіх памераў. Звычайна яна бывае меншай і не турбуе сваім ростам. А таксама вельмі рэдка бывае размешчана на сэрцы.

Тут спадарыня Ірына ўстае і паказвае мне копію медыцынскага заключэння. Яно з Дзіцячага кардыёхірургічнага цэнтра РНПЦ “Кардыялогія” ў Мінску. Дакумент складзены 17 красавіка 2014 года. З яго вынікае, што Абрамаву Яўгену Вітальевічу пастаўлены дыягназ “Кіста перыкарда”. Медыцынскае заключэнне паведамляе: “Вдоль задней стенки ЛЖ, начиная со средней трети и до верхушки, лоцируется образование 7.5 на 8.5 см гипоэхогенное с включениями. Задняя стенка несколько прогибается в полость ЛЖ. Показана консультация детского хирурга для решения вопроса о дальнейшей тактике. При наличии показаний для оперативного лечения – госпитализация в детский кардиохирургический центр”.

Сухія словы медзаключэння чытаюцца як прысуд. Нават мне, зусім не абазнанаму ў пытаннях медыцыны, становіцца зразумелым, што дыягназ Жэні – вельмі сур’ёзная справа.

“Мы не прасілі ў Бога здароўя…”

– Як вы ўспрынялі гэтую хваробу? – пытаюся ў Ірыны і яе сына. Пасля маленькай паўзы адказвае маці:

– Гэта было вялікае выпрабаванне для нас. Мы, канешне, пачалі звяртацца да лекараў, але найбольшай нашай падтрымкай была малітва і вера. Мы – людзі, якія вераць. Я і Жэня кожную нядзелю ходзім у касцёл. Таму ў такой сітуацыі нельга было без даверу да Бога. Мы Яму даверылі ўсё. Ездзілі ў Сакулку – у Польшчу, дзе знаходзіцца цуд Найсвяцейшага Сэрца Езуса. Там маліліся. У сябе ў парафіі, у Росі – у Гродзенскай дыяцэзіі падчас рэкалекцый – і прасілі аб малітве усіх знаёмых святароў і блізкіх людзей.

– Вы прасілі здароўя для Жэні?

– Не. Здароўя мы не прасілі. У малітве гучала толькі просьба аб выкананні Божай волі. І я, і Жэня разумелі, што Бог лепш ведае, чаго нам найбольш не хапае. Але хачу зазначыць, што такая малітва ў нашай сям’і была заўсёды. Мы і ў Рось ездзілі на рэкалекцыі раней – яшчэ да таго, як даведаліся пра хваробу.

Цудоўнае аздараўленне

– Жэня, пытаюся ў хлопца, – а дзе адбылося само аздараўленне?

– Гэта адбылося ў парафіі Найсвяцейшай Тройцы ў Росі падчас супольнай малітвы з кс. Джонам Башаборам з Уганды, які праводзіў там рэкалекцыі (7-8 чэрвеня 2014г. – заўвага аўтара). У пэўным моманце мяне паклікаў кс. Юрый Кузьміч, які ведаў пра маю праблему, і мы разам з ім падышлі да ксяндза Джона. Святар паклаў мне на галаву рукі і маліўся каля дзвюх хвілін. Падчас малітвы я адчуў, як унутры мяне разліваецца цяпло. Урэшце ён сказаў: “Падзякуй Богу, ты аздароўлены”. Але пазней ён дадаў, што хвароба не адступіць раптоўна. На гэта патрэбны час. І сапраўды, праз два дні я быў на абследаванні, якое паказала, што кіста ёсць, але паменшылася. Мы зноў маліліся аб выкананні Божай волі і адначасова слухалі, што скажуць лекары. А яны былі няўмольныя: неабходная аперацыя. Мы паехалі ў Мінск, дзе ў мяне ўжо пачалі браць аналізы. Я разумеў, што гэта падрыхтоўка да аператыўнага лячэння…

Аповед працягвае спадарыня Ірына: “І тут адзін доктар сказаў: “Неабходна яшчэ раз глянуць на кісту”. Падключылі адзін апарат – на маніторы нічога няма. Здымкі нічога не паказваюць. Доктар нават крыху раззлаваўся, што, пэўна, сапсаваўся апарат. Падключылі іншы – той таксама сведчыць, што кісты на сэрцы няма. Гэта пры тым, што на яе наяўнасць указвалі нават тэхнічна менш дасканалыя апараты ў Лідзе. А тут найлепшая тэхніка ў сталіцы паказвае адно: захворвання няма”.

Сп-ня Ірына паказвае мне яшчэ адзін медыцынскі дакумент. Гэтым разам – з “1-га гарадскога клінічнага шпіталя” ў Мінску з аддзялення ультрагукавой дыягностыкі. Пратакол абследавання на імя пацыента Абрамава Яўгена Вітальевіча ад 25 чэрвеня 2014г. Заключэнне абмяжоўваецца адным сказам: “Патологических, объемных образований со стороны плевральных полостей не выявлено”.

Каго слухае Бог?

– А што на гэта лекары? – пытаюся. Распавядае спадарыня Ірына: “Адзін з іх спачатку сказаў: “Я не веру ва ўсе гэтыя штучкі вашых цаліцеляў”. Але пазней у яго вырвалася літаральна наступнае: “Калі я ўжо і паверу ў Бога, то хіба толькі цяпер”. Дарэчы, нам усё роўна назначылі яшчэ адну сустрэчу для абследавання. Я разумею дактароў. Яны перажываюць за Жэню таксама і хочуць да канца быць ва ўсім упэўненымі.

Узрушаны гісторыяй гэтай пабожнай сям’і пытаюся ў сп-ні Ірыны: “На рэкалекцыі ў Рось і наогул у касцёлы ў Беларусі прыходзяць тысячы людзей. Многія просяць аб здароўі, але Бог аздаравіў менавіта Жэню. Што Вы пра гэта думаеце?” Сп-ня Ірына задуменна адказвае: “Не ведаю, чаму так. Мы маліліся аб выкананні Божай волі ў нашым жыцці. І мы былі гатовыя прыняць гэтую хваробу, калі б такая была Божая воля. Важна ўмець прыняць тое, што дае табе Бог”.

– Сп-ня Ірына, што б Вы хацелі сказаць тым людзям, якія чакаюць ад Бога нейкага цуду?

– Хачу пажадаць ім, каб максімальна даверыліся Богу, каб хацелі выканаць Яго волю ў сваім жыцці. Тады ніякія выпрабаванні не будуць страшнымі. І, канешне, хачу выказаць вялікую ўдзячнасць усім нашым сябрам, знаёмым, блізкім, хто маліўся за Жэню, хто нам усяляк спачуваў і дапамагаў. Вельмі важная такая людская салідарнасць у бядзе.

Напрыканцы нашай размовы Жэня падзяліўся сваімі планамі на жыццё. У гэтым годзе ён паступіў у Вышэйшую Духоўную Семінарыю ў Гродне і збіраецца стаць святаром. Гэта яго даўняя мара – яшчэ з 9-га класа.

Што ж… Гэта адважны і высакародны ўчынак, на які здольнае толькі чыстае і добрае сэрца.

Кс. Віктар Місевіч

http://catholicnews.by/

Сведчанне ксяндза: "Божая Любоў перамагла мяне"

Прымаць удзел у рэкалекцыях для святароў у Варшаве не было ў маіх планах. Яшчэ раней я запісаўся на рэкалекцыі ў Навагрудку, якія праводзіў кс. Ян Рэчак. 

Там, слухаючы размовы святароў, якія планавалі арганізаваць выезд на рэкалекцыі ў Варшаву з а. Джонам Башаборам, я вельмі шкадаваў, што не запісаўся. Але было ўжо позна. І нікому я аб гэтым не казаў.

Раптам кс. Алег, пробашч парафіі ў Лядску, спытаў у мяне: “Ці хацеў бы айцец паехаць у Варшаву на рэкалекцыі?” (таму што нехта са святароў адмовіўся). Я, канешне ж, адразу згадзіўся. Пасля тыдня рэкалекцый у Навагрудку, пасля вольнага тыдня, атрымалася, што я зноўку на рэкалекцыях.

Атмасфера, клімат паміж святарамі там былі цудоўныя. Супольнае перажыванне радасці са святарства, абмен вопытам. Адчувалася ўздзеянне Святога Духа. Асабістыя і сумесныя малітвы, добразычлівасць, узаемадапамога і вялікае шчасце ад таго, што нам, святарам, Бог спасылае шматлікія дары, нягледзячы на нашую асабовасць. Было вельмі шмат рэфлексіі (аналізавання) над сваім пакліканнем, святарствам, як яго перажываю, як выкарыстоўваю Божыя дары на служэнне людзям. Зусім па-новаму ўспрымалася чытанне і разважанне Божага Слова. Падчас малітоўных разважанняў я параўноваў Божае Слова, якое пачуў падчас рэкалекцый з Навагрудка, са сваіх святарскіх пасвячэнняў, прыміцый (на сваім прыміцыйным абразе я запісаў наступныя словы: “…калі ты прыйшоў у гэты свет – я асвяціў цябе, прарокам для народаў я паставіў цябе. Не бойся, я з табой, каб абараняць цябе” (Ян 1, 5-8). У Навагрудку я пачуў словы Пана Езуса, скіраваныя да мяне падчас малітвы: “Я з табою. (…) Ты мой”.

У Варшаве: “Я з табою. Ты мой. Я ніколі не пераставаў цябе любіць”. І тады дзесьці ўнутры я адчуў вялікую перамену, нібы штосьці зламала мяне, я расклеіўся і сказаў: “Пане Езу, Ты перамог! Дзякую Табе! Віншую Цябе! Я Твой. Дзякую, за тое, што Ты ніколі не пераставаў мяне любіць, што не перакрэсліў мяне, не сумняваўся ўва мне…”. Тое, што я перажыў, было далікатным дотыкам, поўным незразумелай, пераўзыходзячай мой чалавечы розум благаслаўлёнай любові і адначасова з гэтым пачуццё сваёй слабасці, я не мог знайсці слоў падзякі за Божую дабрыню. Тады я зразумеў, колькі павагі ў Бога да чалавека, як Ён моцна яго любіць, і які Ён усемагутны і адначасова далікатны.

Перад гэтай малітвай на працягу дня я перажываў адарацыю Найсвяцейшага Сакрамэнту. З-за шчасця, якое я адчуў, я не мог заснуць. Мой пакойчык знаходзіўся непадалёк капліцы. Пасля супольнай малітвы, апоўначы, я пайшоў туды. І там, аднавіўшы свае манаскія абяцанні, бо з’яўляюся айцом-рэдэмптарыстам, я амаліў шмат сваіх спраў. Разважаў над Словам Божым. Я разгарнуў Біблію на выпадковай старонцы і прачытаў (Іс 43): “Ня бойся, бо Я адкупіў цябе, назваў цябе імем тваім; ты – Мой (…) ты дарагі ў вачах Маіх, і Я палюбіў цябе (…) Ня бойся, бо Я з табою”. Я палаў міласцю да Бога, а сэрца хацела выскачыць з грудзей ад шчасця. Акрамя таго, за мной “хадзілі” словы св. Паўла Апостала: “Дык жа, ці ясьце, ці п'яце, ці (іншае) што робіце, усё рабеце на славу Божую,” (1 Кар 10, 31).

Затым я таксама абдумаў план, як вырашыць некаторыя праблемы, узнікаючыя  св. Імшы, пасля вяртання з рэкалекцый. Раней, пасля розных харызматычных духоўных практыкаванняў з а. Руфусам ці а. Джэймсам у мяне ўзнікалі цяжкасці падчас св. Імшы – раптам мой голас дрыжаў, або я не мог вымавіць ні слова, або пот выступаў на твары, мне рабілася дрэнна падчас чытання Евангелля, а пасля асвячэння я не мог прамовіць словы: “Дух Святы”. Гэта адбывалася на працягу некалькіх св. Імшаў, якія я цэлебраваў непасрэдна пасля рэкалекцый. Пасля апошніх рэкалекцый з а. Джэймсам у ліпені 2012 г. праблемы працягваліся да Вялікага посту 2013 г. Тады нада мной памаліўся кс. Ян Рэчак у Росі, і сястра Станіслава сказала, што з’яўляецца ўсяму прычынай. Да гэтай пары ў мяне не было праблем з малітвай у часе св. Імшы. Людзі бачылі, што нешта не так, і давалі мне розныя лекі, таблеткі, але я не браў іх, толькі прасіў аб малітве. Сястра дала мне выпіць вады, але гэта не дапамагло. Часам на Літургіі я спыняўся і сядаў на хвіліну.

Навучаны досведам апошніх гадоў не хачу рабіць шуму. Таму ў тую ноч у капліцы, пасля досведу Св. Духа, я абдумаў план. У маёй парафіі ёсць “маргарыткі” і міністранты. Я папрашу іх у закрыстыі аб малітве, калі буду рыхтавацца да св. Імшы. Яны будуць маліцца так: “Пане Езу, дапамажы а. Раману адправіць св. Імшу”. Ці ж не цудоўна? Сапраўды, але я ў гэтым да канца не перакананы. Навошта гэты шум у закрыстыі, растлумачванне… Нешта не так.

Ноччу, пасля малітвы, у 2.30 я пайшоў спаць і ўвесь час разважаў над гэтым. Зранку ў 5.30 я прачнуўся і хацеў прыняць душ. Ізноў у мяне ў галаве ўсплылі словы св. Паўла Апостала (1 Кар 10, 31) перад прыманнем душа “… ці іншае што робіце …”, і тут у мяне узнікла думка. Чую ў сэрцы: “Навошта маеш Духа Святога? Навошта Я табе Яго даў? Навошта маеш дары Святога Духа?” І тады я адразу зразумнеў, як трэба маліцца перад св. Імшой.

Вечарам я атрымаў дар распазнавання духаў, малітва сама лілася з маіх вуснаў: “Пане Езу, я аддаю Тваёй абароне, Тваёй найдаражэйшай Крыві сябе самога, сваю душу, святарства, родных… Дух Святы! Забяры з закрыстыі, касцёла ўсе перашкоды, якія маглі бы мне перашкаджаць у малітве падчас св. Імшы”. Знікла запланаванае слова “Я” і “адправіць”, а з’явілася “Дух Святы” і “малітва”. І тады я зразумеў, што гэта тое, што мне было патрэбна. Толькі тое месца, дзе зарадзілася гэтая малітва… Раптам я засумняваўся. Чаму менавіта тут? На дапамогу прыйшло Божае Слова, скіраванае да мяне: “Я з табой” (пар. Іс 43, 5) і кропка. Не было сказана: “ Я з табой, калі ты молішся на ружанцы, калі стаіш на каленях на адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту, калі молішся на брэвіарыі…”. Гэта значыць, што Я з табой усюды! Для чаго? Каб абараняць цябе! Каб часам там ты не зграшыў! (пар. Іс 1, 8) Усё так, але з такімі абавязкамі? Хто стварыў чалавека? Бог. “І ўбачыў Бог усё, што Ён стварыў, і вось, добра вельмі” (Быц. 1, 31). “… ці ясьце, ці п'яце, ці (іншае) што робіце, усё рабеце на славу Божую,” (1 Кар 10, 31).

Поўнасцю зразумець сэнс гэтых слоў можна ў шпіталях, дзе людзі ідуць на аперацыю, або пасля яе, збоку вісяць гэтыя торбачкі. Аб чым яны моляцца? За што яны дзякуюць Богу пасля паспяховай аперацыі? Бог нас задзіўляе. Ён любіць нас. Не пагарджае намі. Ён заўсёды побач. Можа прамовіць да нас у месцы і часе, найменш для нас чаканым і запланаваным.

Пасля вяртання з рэкалекцый, менавіта так я і памаліўся перад св. Імшой. Перашкоды адчуваліся падчас Літургіі, але малітва, зварот да Духа Святога дазволілі мне адчуць вялікую свабоду і задавальненне падчас цэлебрацыі св. Імшы.

Алелюя!

Вялікія рэчы зрабіў для мяне Усемагутны, а Імя Яго Святое!

а. Раман Цесляк СSsR

http://grodnensis.by/

Ксяндзы з Беларусі прымаюць удзел у рэкалекцыях з а. Джонам Башаборам

Каля 20-ці святароў з Гродзенскай і іншых дыяцэзій Беларусі прымаюць удзел у харызматычных духоўных практыкаваннях, якія праводзіць афрыканскі місіянер з Уганды а. Джон Башабора. 

А. Джон у гэтым годзе праводзіў рэкалекцыі і цэлебраваў Эўхарыстыю ў пасёлку Рось і горадзе Лідзе, таму добры вядомы вернікам з Гродзеншчыны.

Некаторыя удзельнікі вырашылі падзяліцца сваімі думкамі аб гэтых духоўных сустрэчах:

Кс. Алег Пятрашка, пробашч з парафіі Лядск: "Рэкалекцыі - гэта магчымасць усвядоміць каштоўнасць свайго святарства, якое я пачаў нанова пераасэнсоўваць дзякуючы Божаму Провіду некалькі месяцаў таму. А. Джону, які з'яўляецца прыкладам шчырага даверу Богу ў святарстве, ад усяго сэрца дзякую за магчымасць такога духоўнага досведу".

Святар з Віцебскай дыяцэзіі, кс. Віталь Галец сказаў, што рэкалекцыі з'яўляюцца прыняццем волі Божай у Духу Святым, аднаўленнем духоўнасці і святарскай тоеснасці.

Для кс. Ігара Анісімава, які поўніць служэнне ў Слоніме, гэта дадатковая нагода да духоўнай перамены. У менавіта такіх рэкалекцыях ён прымае ўдзел першы раз і дзякуе за гэты дабраславёны час, калі ён адчуў блізкасць Бога.

Душпастыр службы аховы здароўя г. Гродна кс. Мікалай Ціхановіч нагадаў, што ў харызматычных рэкалекцыях для святароў прымае другі па ліку раз. Асабіста для яго духоўныя практыкаванні такога роду - гэта чарговы доказ таго, што "Уваскрослы Езус сапраўды дзейнічае ў моцы Святога Духа ў жыцці. Асаблівым чынам гэта праяўляецца ў перамене розуму і сэрца згодна са словам Збаўцы. Таму святарства з'яўляецца імкненнем наследаваць стыль жыцця Езуса".

Для кс. Юрыя Кузміча, пробашча парафіі Новы Двор, рэкалекцыі - "Пераасэнсаванне майго жыцця, як Божага дзіцяці, якое Езус моцна, шчыра і безумоўна любіць, а таксама Хрыстовага святарства,  якім Ён дазволіў мне ўдзельнічаць".

Харызматычныя рэкалекцыі для святароў распачаліся ў Варшаве ў панядзелак, 21 ліпеня і прадоўжацца да суботы. У духоўных сустрэчах, якія адбываюцца ў будынку Варшаўска-Пражскай Вышэйшай Духоўнай семінарыі, удзельнічае каля 150-ці святароў з 11-ці краін.

кс. Юрый Жэгарын

http://grodnensis.by/

Чем же отличается истинная вера от идолопоклонничества?

Отдаляясь от Бога, человек попадает в рабство идеологий.

Бенедикт XVI, Общая аудиенция 15 июня 2011

На совершенство Бога верующий отвечает всецелой любовью: с таким увещанием Папа Бенедикт XVI обратился к паломникам, принятым им на общей аудиенции на площади Святого Петра. На этот раз Папа посвятил свою беседу образу пророка Илии.

Святейший Отец напомнил, что, пока народ Израилев уступал соблазну идолопоклонничества, Илия возвращал его на путь истины, на путь спасения. И сегодня, сказал Папа, происходит то же самое: как только с горизонта человека исчезает Бог, он становится рабом идеологий и нигилизма.

Чем же отличается истинная вера от идолопоклонничества? 

Бенедикт XVI сравнил пророка Илию с последователями идола Ваала – речь идет об Израиле в IX веке до Рождества Христова. Бенедикт XVI сказал, что и сегодня, как три тысячи лет назад, отдаляясь от Бога, человек становится рабом:

«Там, где исчезает Бог, человек попадает в рабство идолопоклонничества, как показали в нашу эпоху тоталитарные режимы с их рабством идолам и как показывают различные формы нигилизма, ставящие человека в зависимость от идолов, от идолопоклонства, превращающие его в раба».

Во времена Илии Израиль переживал ситуацию открытого синкретизма, то есть наряду с Господом народ поклонялся Ваалу. Чтобы сорвать маску с обмана и безумия такого поведения, Илия собирает народ Израилев на горе Кармил и ставит его перед необходимостью выбора между Господом и Ваалом. И здесь, замечает Папа, выявляется вся лживая сущность идолопоклонства:

«Вместо того чтобы открыть сердце человека Инаковости, освобождающим отношениям, которые позволили бы выйти из узкого пространства собственного эгоизма и принять логику любви и взаимной отдачи, поклонение идолам закрывает человека в замкнутом и безнадежном кругу поиска самого себя. А обман состоит в том, что, поклоняясь идолу, человек вынужден идти на крайние поступки в иллюзорной попытке подчинить его своей воле».

По-другому ведет себя Илия, который молится и просит народ приблизиться, стать соучастниками деяния Божьего:

«Цель вызова, брошенного им пророкам Ваала, заключается в том, чтобы вернуть Богу народ, который заблудился, следуя за идолами. Поэтому он хочет, чтобы Израиль присоединился к нему, став соучастником его молитвы и произошедших событий».

Папа подчеркнул, что Илия, обращаясь к Господу, называет Его Богом Отцов – в это наименование пророк вкладывает память о Божественных обетованиях и об истории Завета, соединившего Господа с Его Народом. Илия молится о том, чтобы Израиль вернулся к истине о себе и сделал выбор – следовать только за Богом. И призыв Илии, добавил Папа, по-прежнему актуален:

«На совершенство Бога верующий должен отвечать всецелой любовью, которая вовлекает всю его жизнь, все его силы, его сердце. Именно ради обращения сердца пророк возносит молитвы».

На примере пророка Илии Папа объяснил, какова истинная цель молитвы:

«Первая цель молитвы – это обращение: огонь Божий преображает наше сердце и делает нас способными видеть Бога, жить согласно Богу, жить ради других».

«Истинное поклонение Богу,- добавил Святейший Отец,- это отдача себя Богу и людям. Истинное поклонение – это любовь». Такое поклонение «не разрушает, а обновляет, преображает». 

В момент прощания с паломниками Папа обратился с особым приветствием к молодежи:

«Дорогие юноши и девушки, для многих из ваших сверстников начались каникулы, а для других это время экзаменов. Пусть Господь поможет вам провести этот период безмятежно, не теряя воодушевления веры».

http://ru.radiovaticana.va